… dan wordt Nederland groot …

Het oorspronkelijke plan was de "Jadebusen" en een jaar lang heb ik mij -als opstapper- tenminste geestelijk voorbereid op een week afzien; ik heb dromen verwerkt over een in de modder klemvast gezogen Drascombe over ongekende stroomsnelheden en droogvallen op slikken met een hellingshoek van zestig procent. Als voorbereidende literatuur las ik 'De ondergang van de bark San Stefano op de noordwest kust van Australie' al waren ook enkele hoofdstukken uit ' de magie van de kreken' van Maurice Griffiths belangwekkend. Kortom, de jaarlijkse week Drascombe-varen met Frans Schaake eigenaar van de White Seal zou voor wat betreft het jaar 2004 zeker genoeg stof opleveren voor een aantal al dan niet postuum in de BAD te plaatsen spectaculaire logboek aantekeningen.

Vanwege enkele lichamelijke ongemakken bij schipper en opstapper werd het echter dit jaar geen macho patser tocht maar een verkenningstocht van vijf dagen op de randmeren met als hoogtepunt de door Rijkswaterstaat verder ontwikkelde Kamper-eilandengroep.

De week voorafgaande aan de zeiltocht had ik met een aantal vrienden de Zuiderzeeroute gefietst. Jawel Badlezer, dat is mogelijk. Voor mensen die niet met zwemvliezen tussen hun tenen geboren zijn (had dat niet iets te maken met een trisomerie van het x chromosoom, dokter?) is dat een aangename tijdpassering. Je fietst vrijwel de gehele Zuiderzeeroute over oude en nieuwe dijken, volgt een niet te missen bewegwijzering, komt door oude havenstadjes en je hebt steeds zicht op het water. Op de dijken staat dikwijls een stevige wind en er is heel veel lucht te zien. De wind is minstens de helft van de tocht tegenwind, de sterkte meestal 5, en dat betekent, niks opkruisen, maar kop in de wind en trappen! Het uiterst leerzame en hanteerbare ANWB gidsje zou voor iedere Nederlander -ook Drascombe-vaarders dus - verplichte kost moeten zijn. Daarin kun je ook lezen waar vroeger allemaal nog meer water was.

Het is de laatste week van augustus, en het is stil op het water. De zomerdrukte is voorbij.

We zeilen met halve wind en alle tijd van de wereld over het Nulder-nauw, langs Zeewolde, over het aquaduct bij Harderwijk, over het Veluwemeer, Drontermeer en Vossenmeer naar de IJsselmond. Laag op het water zit je op zo'n Drascombe. Met halve wind en windkracht 4, een lichte bewolking en afwisselend een flauw zonnetje en een zachte regenbui is het leven even ongecompliceerd en zoet. Zoveel water om je heen, op die randmeren.

Klik voor vergroting

Ondiepe maar indrukwekkende plassen water, met daarin werk en recreatie-eilanden, zwanen en aalscholvers en erboven visdiefjes en steeds die wisselende wolkenluchten. Water, omlijst door rietkragen, boomgroepen, dijken en daarboven het oplichten van de rode dakpannen van de daken van boerderijen. Ja, niet op de fiets, maar vooal op het water ervaar je dat Nederland een deltaland is, en op die ruime watervlakte, op een Drascombe, dan wordt Nederland ruim en groot.

We overnachten uiteraard voor anker aan de rand van natuurgebieden en we genieten van de vogels en het ruisen van het riet. Kleine genoegens, maar o zo plezierig. Er is zelfs geen tijd voor heftige discussies over milieubeheer en het nut van olympische spelen, over de hoogte van haven en bruggelden of de sociale waarde van de immense Riviera-beach. Loom van het traag stromende water en de schittering van de zon.

De IJsselmond, het Ketelmeer, is en blijft prachtig vaarwater en Rijkswaterstaat verricht er zonder meer goed werk. IJsseloog bewijst dat goed afvalbeheer tot mooie dingen leidt. De kaart van 1991 is volledig achterhaald, de werkbetonning vrijwel verdwenen en er liggen schitterende geultjes en eilandjes tussen Kattendiep en Ramsgeul. Lekker ondiep en dus prima Drascombe water. Vlak bij de balgstuw en de Ramspolbrug zijn we in een mooie kreek voor anker gegaan en hebben stil genoten van vissende zilverreigers in de avondzon.

Balgstuw bij Ramspol, Klik voor vergroting

Bij een dergelijk genieten hoort natuurlijk ook de beschrijving van enkele pikante inrichtingselementen van de White Seal. Allereerst heeft dit schip vaste vloerbedekking. Maar omdat Drascombe-eigenaren geen grenzen kennen is het plafond van de kajuit er mee bekleed. Ik moet toegeven, het is uiterst effectief tegen condensvorming.

En dan is er natuurlijk de verlichting.
De basisverlichting bestaat uit een plafoniere van drie geschakelde LED's waarvan de batterijen middels een zonnecollector worden opgeladen. Twee LED nachtlampjes zorgen ervoor dat de weg naar het toilet s'nachts verlicht is.
Als puntverlichting zijn er hand'led'lampjes die zoveel licht geven dat er zelfs pockets bij gelezen kunnen worden.

Als sfeerverlichting dienen allereerst de twee olielampen die bovendien voor een aangename temperatuur in de tent zorgen en verder uiteraard de dimmers die op de LED's aanwezig zijn.

Onnodig te vertellen dat ook het toplicht, digitale fototoestel, GSM, GPS en de radio middels de op zonne-energie werkende electriciteitscentrale, in de lucht gehouden worden. Alleen de 'sla-centrifuge' van Margot ( echt aanwezig!) in de keuken, wordt nog middels handkracht rondgedraaid.

Al met al een plezierige, confortabele reis al is het roeien met een Drascombe wel erg primitief. Je kunt niet eens een bankje wegtrappen!

" En,…" vroeg de romeinse verslaggever aan de galei-slaaf: " is dat nou niet heel erg zwaar, dat roeien… ?"
" Och,…" antwoordde de galeislaaf: " het valt over het algemeen wel mee, alleen als de kapitein wil waterskien !".
Deze grap heb ik pas verteld in het zicht van de thuishaven. Het had mijn Drascombe-kapitein eens op een idee kunnen brengen.

Als voorbereiding op de tocht van het volgend jaar ligt Heavy Weather Sailing van Cooles klaar.

Han Warnier


Han Warnier op de Randmeren, Klik voor vergroting

 

 


De route, Klik voor vergroting

 

 

Balgstuw bij Ramspol, Klik voor vergroting

Klik voor vergroting