TWW 2007


TWW 2007. Klik voor vergroting Woensdag 24 oktober 2007
We maken een vrij late start. Aphrodite heeft een overheerlijke walnoten taart gebakken die eerst even moet worden weggewerkt. Dan is het natuurlijk weer tijd voor de lunch en raken we weer over iets anders in gesprek met moeder de vrouw. Ook al heb ik lang voorbereid ik blijf een inefficiente inpakkert. Jammer, maar het moet gezegd. Gelukkig heb ik altijd nog mijn geliefde broer en opstapper die meer mijlen maakt en dus meestal de goede vragen weet te stellen. Zodoende komen we niet voor vervelende verrassingen te staan maar mijn checklist werkt ook goed. We vertrekken uiteindelijk rond 14:15 uur, een prima tijd. We doen rustig aan en na wat geteut en perikelen met het inpakken en een rustige reis met 'de tractor' - Michels Magistrale Hyundai Terracan - geraken we in de sluis. We gaan meteen door naar de zoute kant. De sluismeester heeft niet door dat we de mast hebben gestreken om snel door te kunnen en laat ons daarom lang wachten in de sluiskolk dan kunnen we om 18:30 uur meteen door met het draaien van de brug hij probeert ook mee te denken. Maakt niets uit jammer dat we daardoor de vistent missen.

In de donker wordende haven aangekomen staat de schipper van de KittyWake ons op te wachten. We praten wat heen en weer terwijl ik de tent op de boot maak. Deze schipper weet wat echt varen is want hij doet het voor de kost. In een onderzeeboot nog wel wij eigenlijk ook als je het goed bekijkt... Wat een genot de tent werkt goed, ook in het donker wanneer ettelijke maanden niet gebruikt. Uitgebreid gegeten in De Basalt na omtrekkende bewegingen langs Euro Fish. Later haakt Coaster Guliver aan maar de bemanning van The City Of London is dan al lang op zak en weet weing coherents meer uit te brengen tegen Gullivers bemanning op de kade.

Donderdag 25 oktober 2007
Wij slapen lang en lekker. Elders heb ik wel eens de kwaliteiten van mijn slaapzak beschreven maar het blijft een verbazingwekkend apparaat. De schipper van Gulliver is een beetje brak teveel benzine dampen ingeademd gedurende de nacht. We doen daarom zeer rustig aan en teuten tot een uur of twee.
Klik voor vergroting De gepensioneerde visser van onze buurboot verzekert ons dat er nooit iets kan gebeuren 'als je maar dicht bent'. Dat geeft de schipper van een volledig open boot moed. Enfin, rustig aan, het is tenslotte pas om 22:00 uur hoogwater op het Posthuis en pas dan hoeven we daar aan te komen. Met Gullivers opstapper Frans gaan we nog even langs Eurovis wat gisteren avond nog Euro Fish was, of vergis ik me. Maak me zorgen om al de horeca uitjes we zijn tenslotte niet op vakantie maar op onderzoek - maar de opstapper ziet het allemaal niet als een probleem.

Na een paar uurtjes slaap is Gullivers baas Bas weer opgefrist zodat om drie uur daadwerkelijk wordt afgevaren met een brede zwaai van de havenmeester ten afscheid. Met prachtige rustige wind varen we tegen de stroom in langs de Afsluitdijk omhoog. Dat is net aan mogelijk met een grond aantikkend roer en af en toe op de riem. Bij de AS5 gaan we noord uit. Zodoende gaan we oost rond de Lutjeswaard. De vloed begint al een beetje te lopen maar veel stelt dat nog niet voor. We merken er ook weinig van doordat we langs de rand van de plaat kruipen en het diepe vaarwater mijden. Peilen, peilen en nog eens peilen.

We laten Gulliver achter ons. Het is echt najaars grijs en het grijs van het water gaat aan de einder naadloos over in het grijs van de lucht. Grijze wolken kondigen een lange nacht aan. Bijna volle maan vannacht het zal niet helemaal donker worden omdat de maan op het dikke wolkendek schijnt. Een prachtig fenomeen heel vaag blijft het rood van des opstappers Musto pak waarneembaar. In gedachten zijn we bij de heer Te Kloeze beiden denken we veel aan hem en we varen op deze dagen omdat hij het zo ingepland had.

We hebben de gps bij staan maar gebruiken eigenlijk alleen de kaart, het kompas en het peilbamboo. We gaan aan de wind varend bij de oost-zuid-oosten wind. Langzamerhand valt de avond als we de Binnenbreesem inkruisen. Na een uurtje lopen we vast.
Gulliver op het Posthuiswad. Klik voor vergroting Proberen nog hortend en stotend met de stroom mee te blijven bewegen maar dat werkt niet er is eenvoudigweg niet voldoende water. Het rood verlichte kompas geeft aan dat we niet handig wegdraaien. We gaan daarom voor anker, eten wat boterhammen, maken een kopje warme soep (lang leve de vier hete thermosflasken) en zetten een lampje. Eigenlijk moet een Gig met z'n 25' de hele santekraam aan navigatie verlichting voeren maar dat lijkt een toch beetje overdreven in enkeldiep water. We overleggen dat er echt wel grote stappen gemaakt zijn aan boord van TCOL. De zwaardkast is definitief goed gerepareerd. Dat gaatje lijkt nu echt gefixed en blijkt nu ook wat te kunnen hebben. En waar het vorig jaar een probleem was op de riem te sturen, gaat dat nu goed en kunnen we de riem zelfs regelmatig uit het water halen omdat de boot goed in balans ligt. We sturen dan met gewicht of met de zeilen. De tent werkt wonderwel snel en waterdicht zou nog iets winddichter mogen zijn. Het project van dit TWW zijn de Wad Rollen. Deze moeten ons rechtop droog laten vallen, dit om de nachtelijk escapes van afgelopen zomer te helpen voorkomen. Toen stuurde moeder de vrouw mij dagelijks uit bed om te zorgen voor een wankel evenwicht in de echtelijke sponde. Dat is natuurlijk sowieso onbegonnen werk... Over die rollen later meer.

Na een uurtje tijstoppen is er genoeg water. We peilen het Vuurduin boven Oost Vlieland en sturen daar lang op aan om niet op De Bult bij de Kroons Polders te stuiten. Natuurlijk allemaal niet zo'n probleem want het is hoogwater aan het worden en bovendien nog erg hoog hoogwater ook. Tegen 22:00 uur zijn we op het Posthuiswad. Het laatste stuk varen we uitsluitend op de riem met het zwaard omhoog. Voor ons zien we het lampje van Gulliver gaan. Leuk zo'n snelle boot maar rustig doorvaren helpt ook. Ze hebben een slimmere route bedacht die ze drijvend en dus gaand heeft gehouden. Bij aankomst op het PHW treffen we daar Coaster Skua, maken de boot shipshape en hangen in een een zuchtje de wadrollen onder de boot totaal onverwacht werken die meteen goed. Het geluk is met de dommen! We liggen binnen een kwartiertje droog: spirit level accurate waterpas in goed Nederlands. Wat een dikke vette meevaller tegen dit moment had ik nogal opgezien!


Skua op het Posthuiswad. Klik voor vergroting Vrijdag 26 oktober 2007
We gaan voor ons doen vrij vroeg van start rond 10:00 uur zijn we aan de slag. We moeten wel want we willen op de eb naar het puntje van het Lange Gat bij de Vliehors wachten totdat de vloed gaat lopen. Dus met de eb naar buiten, dan tij stoppen, lekker koken om daarna rond of over de Steenplaat te gaan. Dan voor de Cocksdorp langs het Vaarwater naar de Cocksdorp in en bij het VC baken op het wantij de nacht door te brengen. De planning is rond 16:30 uur de Steenplaat te kruisen of te ronden. We moeten daarom wel met hoogwater of kort daarna weg van het Posthuis Wad, want anders komen we niet meer over De Bult deze keer geen tijd voor geteut.

Tot zover de techniek van de dag. We doen lekker efficient bij het vertrek. Het ontbijt houden we kort, het tentje is zo weg. In eerste instantie lekker op de riem, TCOL loopt als een trein en ook mooi aan de wind. We hebben lang grondzicht en varen ruim 180 graden, dus pal zuid, om De Bult te ontwijken. Zodra we met de peilbamboo een tijdje diepte merken gaan we stuurboord uit. Het is een uitzonderlijk tochtje er is van alles gaande, we peilen ons een slag in de rondte, moeten flink aan de slag op de riem, voeren zeilhandelingen uit dat het een aard heeft en krijgen het bijkans warm. Aan de einder verdwijnt de Dodemansbol in het mistige, helaas, maar we hebben een mooi perspectief het puntje Vlie en zowaar verschijnt daar ook nog Kitty Wake. Ze hebben om 04:30 uur de boot afgeduwd onder Den Helder. Echte mannen zo horen we dat graag. Ze zijn op weg naar het Posthuis de eb gutst inmiddels heftig. We wensen hen veel plezier en gelukkig keren ze schielijk om, om weer mee te geven. Wel zo prettig, nietwaar? Het gaat werkelijk als een raket we hebben de gps bijstaan om mooie plaatjes te kunnen maken bij dit artikel, maar tegelijkertijd zien we het apparaat 8,8 knotsen aangeven onwaarschijnlijk en dit bij bijna geen wind. Het moet toch behoorlijk hard stromen.


Klik voor vergroting Heel jammer is dat we Gulliver en Skua op De Bult zien stranden dat is wel even een tegenvaller. We zijn nog niet echt sociaal bezig geweest maar nu wordt dat wel heel moeilijk. Dat belooft een lange dag te gaan worden voor de heren daar aan boord. Wij weten namelijk helaas uit eigen ervaring hoe lang dat soort dagen kan duren. We sturen daarom vrij secuur door het Lange Gat en gaan rond 13:00 uur bij de VH3 ten anker. Er zijn uitzonderlijk veel grijze zeehonden in de weer echt heel bijzonder. Ze zijn zeer actief en duiken als dolfijnen onder de boot door, spelen met elkaar en maken ongelovelijk veel kabaal. Echt heel leuk ze zijn actiever dan in Ecomare met voedingstijd.

Tegen deze achtergrond maken we een lekker maal, doen de afwas, maken de boot een beetje schoon en moeten al weer pleiterik van deze heerlijke plek. Het zou om 16:00 uur moeten gebeuren, de oversteek van de Steenplaat maar het wordt een tikkie later. KittyWake die net achter ons is gaan liggen vertrekt wel op tijd. Wij missen stil water en moeten wat draconische maatregelen nemen om nog rond te gaan. De motor is natuurlijk geen optie, riemen zijn niet aan boord van TCOL (een ton in de rondte roeien is voor deze kantoorklerk echt teveel gevraagd) maar nu komt de wel aanwezige vaarboom goed van pas. Regelmatig ben ik door de opstappert hartelijk uitgelachen voor de aanwezigheid van deze gouwe ouwe, maar nu blijkt ie het toch echt goed te doen. We kruipen dicht onder de plaat en komen op de boom zowaar goed tegen de stroom in maar dat kost wel flink wat moeite. Aan de andere kant gaat het meteen goed met de stroom in de rug maar na een kwartiertje stranden we raketachtig hard op de bank waar ook eens de Mercuur roemrucht aan haar einde kwam. Dat zal ons lot niet worden maar enige oplettendheid is geboden. De vloed loopt hard dus het is een kwestie van even wachten voordat we verder kunnen. Maakt niets uit we komen er wel. We kruisen voor de Cocksdorp langs in lange slagen en draaien dan stuurboord uit het Vaarwater naar de Cocksdorp in. We gaan overnachten bij het VC baken. Langzaamaan wordt het donker. Het is echt leuk om zo langs de prikken te kruisen op de riem en de stroom te zien trekken met draaikolkjes rond de twijgen. We passeren het schip dat daar vanouds pieren steekt en gaan een kabel oostelijk van het VC baken voor anker. We hebben weer heel veel tijd.
Klik voor vergroting Pas morgenochtend laat hoeven we met de eb mee te geven op weg naar de Mokbaai. KittyWake is in geen velden of wegen meer te zien maar we krijgen bericht dat ze in diep water in het Foksdiep liggen. Wij gaan vroeg op zak na wat kopjes thee. Het is behoorlijk fris aan het worden. We houden de pierenspitter in de gaten en ruiken de zware Brandaris die daar aan boord wordt gerookt. Ik slaap de slaap der onschuldigen maar ga er wel even uit om een klapperende val stil te maken een aankondiging van de dingen die komen gaan. De boot ligt rechtop zonder grote inspanning door de handige wadrollen. Wat een opsteker dat die goed werken!

Zaterdag 27 oktober 2007
We worden laat wakker en doen lekker lang over alles. Martin Ros heeft een hele erge column over 'dat hele erge' er komt maar geen einde aan. Heerlijk hoe later we in de eb vertrekken hoe beter eigenlijk we moeten alleen zorgen dat we nog wat water onder de scheg houden. Dat moet toch lukken, zelfs met ons geteut. Uitgebreid ontbijt, geschoren en gewassen. Tot onze starre verbazing klinkt opeens getoeter en verschijnen Gulliver en Skua. Wij zitten dan nog te lezen in de zak en zijn nog totaal niet decent. Zij dachten natuurlijk dat wij al zouden zitten te wachten. Niets is minder waar. Beiden gaan meteen verder. Gulliver vertrekt naar Oude Schild en Skua gaat terug naar Kornwerd. Zij moeten al vroeg vertrokken zijn! Daar kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen.

Wij vertrekken uiteindelijk te 1130 op de riem, het tweede rif en ook de aangehangen fok gereefd. Het blaast ZW6, dus stroom tegen wind, de eb trekt ons richting het Marsdiep maar we moeten flink kruisen. Regelmatig is de riem voor langere tijd uit het water omdat TCOL eenvoudigweg prachtig in balans is en flink hoog vaart. De stroom trekt ons langs de prachtige lage kust van Texel met alle herkenbare plekken de molen, de Kaap. Het is grijs met af en toe een drizzle regentje. We gaan zoveel mogelijk in de stroom liggen. De Huntingford's Helm Impeder , TCOL's zelfstuur inrichting zorgt ervoor dat wij ons kunnen bezighouden met het wegwerken van de dikke plakken ZonneStilt brood met geitenkaas en sambal. Dat om ook flinke ballast buitenboord te krijgen. Dit brood is zo zwaar dat het een monnik waardig zou zijn het lijkt op zuurdesem brood. Werkelijk heerlijk, een andere favoriet is de combinatie pindakaas, komkommer en sambal. En dat is nou net allemaal goed mogelijk in een Gig met HHI-support. De opstapper, toch altijd een fervent tegenstander van de berg touw die bij de HHI hoort, kan 'm op dit moment zelfs waarderen.


Klik voor vergroting Zodra we in de buurt van Oude Schild komen begint het echt te poeieren lijkt het een vrij wilde rit te worden. Probeer TCOL niet te hoog te laten lopen ze gaat als een raket. Het is hinderlijk dat ik de vlonders niet meteen van anti-slip heb voorzien - daar heb ik nu, zoals voorspeld, last van, en de opstapper al helemaal. TCOL loopt hard over de golven en af en toe ook dwars er doorheen. Bepaald een vochtige tocht met prachtige golven die ook behoorlijk steil zijn een kittig zeetje daar op de rede van Texel. We scheuren Oude Schild voorbij en raken snel bij het NIOZ en de TESO haven. We blijven bij de wal om de Mokbaai in te kunnen schieten. Ik ben net aan de opstapper aan het verhalen over hoe ik tijdens de Ronde om Texel op juist deze plaats eens vastliep als we nog net met kunst- en vliegwerk het roer kunnen liften en de baai binnenschieten. Wat een verademing na al dat geweld van het Marsdiep. De golven zijn ineens verdwenen en halve winds is ZW6 toch een stuk eenvoudiger te nemen. Het is bijna laag water en we kiezen positie tegenover het Marine of Mariniers Opleidings Kamp. We voelen ons niet echt schuldig het is zaterdag in vredestijd en we zijn even blij van het water af te zijn. Net als we denken dat we de andere deelnemers deze keer toch wel erg weinig zien doemt aan de einder een bruin zeiltje op. Het is Gulliver die al hoog en breed binnen was gevaren in Oude Schild maar ons voorbij zagen snellen en niet achter willen blijven. Heel goed! We houden het eerste echte palaver van dit TWW. Als het water komt kruipen we verder de plaat op en zetten een spring op de ankerlijn omdat de golven ons doen bewegen als een kleuter op een laterale wipkip. Met de kop op de golven en de druil erbij giert TCOL niet en is ook het rollen voorbij. Mijn boot is nu echt kudo's aan het scoren bij mij. Groot maar handelbaar en gedwee waneer dat moet. Het is iets tochtiger met de wind maar de bamboos in de tent houden de pasvorm goed. Ook als 's nachts de wind aantrekt tot ZW7 gaat dat allemaal goed. Toch een onrustige nacht door die herrie van de wind door het want en om de tuigage.


Klik voor vergroting Klik voor vergroting

Zondag 28 oktober 2007
Ben al vroeg wakker. De buren ook Gulliver gaat een dagje schuilen bij het NIOZ. Zij stellen hun vertrek naar de vaste wal even uit. ZZW7 huilt door het want wordt ruig maar lijkt niet onneembaar. Het is een halve tot bijna aandewindse koers naar het zuid-zuid-oosten.


Klik voor vergroting We varen zo uit dat we het staartje vloed nog mee krijgen en ruim van het bankje afkunnen dat is zo rond 09:30 uur. Ook nu zijn de wadrollen min of meer helemaal schoongespoeld als ik we ze onder de boot vandaan haal. Ik berg ze op door de tenten er doorheen te schuiven en ze zo op het voordek op te bergen. We besluiten met twee reven en de gereefde fok te blijven varen. We varen af en worden bijna onmiddellijk overvaren door de TESO pont. Die had ik even niet zien aankomen... beetje dom. Twee loef manoezuvres zorgen ervoor dat we net niet echt overvaren worden. Dan begint een toch wel vrij wilde rit naar Den Oever, koersje 120-150. Vooral het stuk over het Marsdiep heeft veel te bieden. Het is een dusdanig golvend en winderig geheel dat er van de weeromstuit er een rifje bij moet. Dat is nogal een strijd (een winterwerkje ligt hier in het verschiet) waarbij ik tot tweemaal toe tot kuithoogte in het zilte nat terecht kom. Wie hier vaart met slechte zeilkleding heeft echt een probleem. Ik blijf grotendeels droog en kan gewoon doorwerken. Bovendien heb ik bemanning die flink wat zeewaardiger is dan ik zelf ben Michel heeft al voor hetere vuren gestaan en dat blijkt keer op keer. Ik hoor hem af en toe mompelen dat alles aan boord wel werkt maar net aan, precies zoals ik al dertig jaar vaar en waarbij hij altijd als ijkpunt heeft gediend. Vertrouwt hij het, dan is het voor mij goed genoeg. Inderdaad blind vertrouwen.


Klik voor vergroting Tegelijkertijd stuurt de marine twee landingsvaartuigen achter ons aan. Ze passeren ons op een kabel lengte en varen gelukkig door. Even is er aan boord de angst dat ons verblijf in de Mokbaai toch een brug te ver is geweest en dat er lik op stuk beleid gevoerd gaat worden, maar die angst blijkt ongegrond. Deze mannen begrijpen gelukkig dat een ligplaats achter het eerste dijkje bij deze weerstomstandigheden niet mogelijk is. Dan hadden we net zo goed op zee kunnen blijven. Overigens blij dat ik daar niet aan boord zit deze landingsboten liggen zeer hoog op het water, produceren een kruidige diesel geur en bewegen als een dronkaard in een achtbaan over het water. Maar dat laatste zullen ze van ons ook wel zeggen. Niet de ideale uitgangspositie om qua patet orbis een strand op te draven. Gelukkig hebben we een leger van vrijwilligers....

Als we eenmaal boven de platen rond het Amsteldiep komen ontstaat er steeds meer rust en gaat TCOL weer over in zomer modus. Onderwijl sturen we langdurig op de riem. Dat gaat wonderwel, ook met ZZW7. Al met al zijn we rond 12:00 uur voor de sluis en weerstaan de verleiding eerst uitgebreid aan de vis te gaan. Enigszins gedoe om de boot er uit te halen aan de zoete kant zo met de wind keihard op de spiegel. Gelukkig helpt De Tractor om een en ander min of meer soepel te laten verlopen. We karren nog even lang Euro Fisk waar des opstappers favoriete bediening sinds de zomer toch enige kilo's groter blijkt te zijn dan afgelopen zomer (of was dat de helende werking van de tijd). Desalniettemin smaakt de plate heerlijk en eindigen we moe maar tevreden in Edam, waar het leven goed is.

Antoine Maartens
TCOL GIG