Traditioneel Winter Weekend 2003

Eigenlijk zijn we natuurlijk net een stel kleine pubers die naar een schoolfeestje mogen. Weken van te voren kreeg ik al vragen over de route, over de uitrusting en over de medereizigers. Wanneer de afvaart zou zijn, of meteen het zeegat gekozen zou worden en dan bak- of stuurboord uit. In de week ervoor de manier waarop de weersontwikkeling wordt gevolgd... als betrof dit tochtje een landing op een verre, vijandige kust.

Waarvan natuurlijk totaal geen sprake was. Doel van TWW 2003 was de exploratie van de legale randen van artikel 17 gebieden in het oostelijk waddengebied met daarbij de expliciete aantekening dat het niet tot verstoring of overtreding van wat dan ook mocht leiden.

Wandeling rond baai Rottumeroog. Klik voor vergroting Voor mij was de voorbereiding een makkie. Ik hoefde Navis Longboat niet battle ready te maken, alleen mijn slaapzak in de compressie zak te forceren, wat liflafjes in een tonnetje te doen en klaar was ik al. Het grote voordeel van opstapperschap mag ik wel zeggen. Ik hoefde slechts te routeren en had daarbij voldoende bemoeials om me heen die zich al eens als grootvizier hadden bewezen en zich zeker niet de kaas van het brood zouden laten eten.

Op 5 november (1029 Mb) eerst Midi opgepikt in Amsterdam om vervolgens via Edam in drie uur naar Lauwersoog te cruisen. Daar lag Slack al in het water en stond Yraida klaar om gelanceerd te worden. Later reed Olle aan. Slack ging vast een blokje om. Yraida en Midi volgden rond 17:00. Gelukkig had ik de bijna legale portofoon bij me zodat ik de spijbelende sluismeester kon achter-halen via kanaal 84. M4, de schipper van Yraida, zette Jeep en trailer bij restaurant Het Pierenend en daalde onder toeziend oog van een smachtende toeschouwer via een hoog laddertje af naar zijn meters lager gelegen schuit. Terwijl de zon langzaam onder ging vertrokken wij aan de wind richting Robbengat om daar de nacht door te brengen.

Bijgelicht door een bijna volle maan zagen we bij tijd en wijle het vage silhouet van een Drascombe varen

Yraida kabbelde rustig langs de schietbaan van de Marnewaard, Slack kwam haar tegemoet en in ons zog gleed Midi. De lichten op de gele opstanden knipperden rustig aan en uit en toonden ons de route. Verdwalen was hier onmogelijk. Bijgelicht door een bijna volle maan zagen we bij tijd en wijle het vage silhouet van een Drascombe varen. In de lichtbaan van de maan voeren we een tijdje op met Midi maar een glinsterende ondiepte dwong ons overstag waarna we haar kwijtraakten in de nacht. Na het wantij waar vanuit een aantal grote aken gezellige lichtjes wenkten, gingen we onverdroten verder onder een steeds helder wordende maan. We bereikten het Robbengat en zochten de RG4. De eb liep echter al zo hard dat we echt op moesten passen niet de Zuidoost Lauwers uitgespoeld te worden. Na een tijdje zoeken gaven we het op en voeren terug naar waar we grond voelden. We gingen voor anker maar in te diep water. Na een minuut of tien kwam Midi langszij en kort daarna ankerden ook Slack en Olle. We hielden het kort en gingen op zak. Het was een lange dag geweest en het was de bedoeling om te 06:00 uur weer anker op te gaan, richting Rottumeroog.

De schipper weet met behulp van handgeschetste, gedetailleerde kaarten precies waar we heen moeten en hoe er te komen

Op donderdag 6 november (1029 Mb) veel te vroeg opgestaan. Donker en koud en winderig - bah, even zin maken. Lag veel te lekker in de goddelijke zak - lekker warm en behagelijk. Enfin, niet getreurd of getreuzeld, aan de slag. We vertrekken min of meer op tijd en gaan volgens plan bij de ZOL42 noordelijk naar het onvolprezen Rottumeroog. Olle is al veel eerder noordelijk gestoken. Kan ook makkelijk want het is bijna vloed - wij zijn niet zo rekkelijk. Mijn broer, de schipper, had half september al wat verkenningsactiviteiten gedaan en weet met behulp van handgeschetste, gedetailleerde kaarten precies waar we heen moeten en hoe er te komen. Ik hoef slechts boterhammen met pinda-kaas en kopjes thee aan te reiken. Een prachtige haak op de uiterste oostpunt van Rottummeroog (net buiten de groene lijn op de kaart) alwaar we natuurlijk precies op tijd (te 09:30 uur) aankomen, net voordat het water weer gaat zakken. Een dag vol-ledigheid (grijp dit leermoment) grijnst ons toe. Wat een genot. Een strak blauw zwerk is ons deel. We hebben gespaard - 300,- euro per schipper is de prijs op dit moment - wanneer wij een kabel westelijker door een Bevoegd Opsporings Ambtenaar (BOA) gevisiteerd zouden worden. Gelukkig zijn de officiële waarschuwingen van ons vorige bezoek recentelijk verlopen.

Rottumeroog is er na het ontslapen van voogd Simon van den Berg niet mooier op geworden

Na eindeloos geneuzel en geteut (koffie, meer koffie met een koek of wellicht ook twee, nog wat eten, vogels kijken met de kijker, geulen spieden) serveert de Maître vanuit Midi een gerookte zalmzijde met bijhorende decoraties - verrukkelijk! Van de weeromstuit heeft de Maître, om het af te leren na zijn bezoek aan de Morbihan, ook nog een taart genaamd Le far Breton gebakken die als toetje bij de koffie wordt opgediend. Na het diner - het is nu 15:30 uur wat rondgedrenteld waarbij de bemanning van Olle vol in het slik duikt. Een frisse activiteit in dit jaargetijde. Alles wordt uitgespoeld en in een matige koelte opgehangen. Om 17:45 uur gaat de zon alweer onder. Vroeg op zak deze keer en zeer lang zonder onderbreking geslapen.

Rottumeroog is er na het ontslapen van voogd Simon van den Berg niet mooier op geworden, efficiency troef op het eiland. Het aardige huisje dat er eerst stond, deur open voor wie een slaapplaats nodig mocht hebben, grote waterpomp er in, is verdwenen. En helaas - wat ziet mijn oog - een karaktervolle porta cabin van General Electric met daarop een fijne schotelantenne zodat niet een aflevering van GTST gemist hoeft te worden tijdens het bewaken van de pietjes vanuit de efficiënte DDR-wachttoren. Jammer, ik voelde mij lichtkens in de kuif gepikt door dit beeld.


Olle ankerop in de oost baai Rottumeroog. Klik voor vergroting

Onder een strak blauwe lucht zorgt een ijzig koude wind voor kittige golfjes

Vrijdag, zonnig, OZO 5 à 6, 1022Mb
Word wakker van gefluit in het want. Als dit maar goed gaat... Plan is naar buiten te steken via de Eems en dan in weste-lijke richting boven Rotummeroog, Rottumerplaat en Schiermonnikoog te varen, bij Schier naar binnen te koersen om in de luwte van de haak aldaar te dineren. Later wordt het vervolg van dit plan voor de rest van de nacht dan wel gemaakt. De Admiraal heeft bepaald dat wij rond 11:00 zullen varen en aldus geschiedt, al muit Slack wel een beetje door een kwartier eerder af te varen richting Borkum. Prachtig weer is het - onder een strak blauwe lucht zorgt een ijzig koude wind voor kittige golfjes. Eenmaal op de Noordzee aangeland is dat allemaal geen probleem meer daar wij de wind in de rug hebben. Onder gereefd, uitge-boomd grootzeil en met de fok te loevert dendert Yraida richting Schier. De schipper heeft besloten ruim om alle mogelijke banken te varen zodat de eilanden nog slechts als een streepje duin aan de einder te zien zijn. De betonning is wat warrig - hoegenaamd geen relatie met wat er op de kaart en aan de hand van BAZ staat ingekleurd, het lijkt of er een midvaarwaterbeton-ning is uitgelegd. Allemaal geen probleem - we hebben GPS en gebruiken die ook om te oefenen voor als we het echt een keer nodig mochten hebben (yeah, right) - ware het niet dat er een immens grote autoboot recht op ons af kwam varen. Veel te groot voor ons. Wat doet dat ding nou? Gelukkig, ze draait weer weg. Half uurtje later - weer op ram koers. Na een uur bleek deze bak gewoon achter zijn anker te gieren. Onderwijl heeft de schipper zijn paravaan te voorschijn gehaald en te water gelaten. Het kost een knoopje snelheid maar wat maakt dat uit met een dikke windkracht vijf in de rug en een heerlijk zonnetje in het gezicht. Met die paravaan werd het niets - slechts een mini-geepje maar niet aan de haak maar op de paravaan zelf. Hebben we niet opgegeten.


Midi op de Noordzee. Klik voor vergroting

Na een uurtje of drie draaien we richting de haak van Schiermonnikoog. Al snel dient er wat gegeten gaan worden want het is vroeg donker èn koud. Vanuit Olle's krochten wordt een eenvoudige doch voedzame chili-sin-carne-con-tofu geserveerd, afgeblust en afgetopt met een flaskje Jameson vanuit Slack.

Veel leuke surfmeisjes en lekkere ijsco's...

Na de koffie begint een van de minder fijne episodes uit Yraida's jonge leven. In het verleden heb ik in Yraida ook wel eens een middagje op het Noordzee strand van Ameland doorgebracht. Een warm geheel met veel leuke surfmeisjes en lekkere ijsco's. Nu leek het een soort gelijke situatie want oostenwind, zij het een factor tien minder warm, zonder surfmeisjes en eetbare ijsco's. We hadden toch wel echt behoefte aan een goede nachtrust. Drooggevallen slaapt het rustigst dus vrij dicht naar het strand gevaren en Bruce nog boven de laagwaterlijn te water gelaten. Rond 16:30 uur was het laag water - daarna begon de vloed te lopen. Rond 19:30 was ons diner voorbij en rond 20:00 uur lagen we hoog maar nog niet droog. Rond 21:30 uur ging ondergetekende op zak. Een uurtje later werd het een beetje onrustig omdat de branding op weg naar een lager deel van het strand was. Geen probleem, even een oogje open gedaan, de ankerlijn nog wat verder laten lopen en daarna weer in Morpheus armen. Af en toe een klein bonkje op het strand maar niets om de vuurtoren voor op te roepen. Oh ja, vorige keer had ik een hekanker...

‘Rol de fok uit, trek 'm bak en laat de wind het werk doen!’

Heerlijk geslapen tot een uur of drie. Er zijn wat beukende geluiden te horen en het bootje maakt lelijke schuivers. De schipper wordt onrustig en terecht. Wat blijkt, de branding is terug. De wind is afgenomen zodat de druil niet sterk genoeg meer is om de kop snel in de wind te brengen nadat er een branding golfje is langs gerolt. Verder blijken we op een langswal terecht te zijn gekomen. Daarom komen we telkens dwarszees in de brekers te liggen zonder een kans om weer drijvend te raken. De schipper staat op en gaat iets doen - geen plan - behalve dan om if worse comes to worse over boord te stappen en vlot te duwen. Eerst maar even met een bootshaak en vervolgens met een riem geprobeerd. Dat werkt natuurlijk niet want de branding is te sterk en de wind te zwak. Bij grote uitzondering heeft de opstap-per een ideetje dat wellicht zou kunnen werken. 'Rol de fok uit, trek 'm bak en laat de wind het werk doen!' Zo gezegd zo gedaan - het lijkt te werken. Ik nodig vanuit mijn slaapzak de schipper van harte uit om de vorderingen van zijn bootje tegen de branding vanuit de warme bescherming van de spacious cuddy gade te slaan. Hij denkt echter dat de plaats van de schipper op de brug en dus in de kuip is en blijft in nachthemd buiten - heel goed.

De tweede breker rolt dwars over het schip, daarbij de schipper vol in het gelaat treffend.

Poseidon heeft echter grote plannen met hem. Terwijl Aeolus Yraida weer in kalmer water tracht te brengen komen twee venijnige golfjes aangerold die nog één keer proberen ons op het strand te zetten. Dat zal niet lukken maar wel slaan ze brekend de kuip in, alwaar de schipper zijn schuit aan het verdedigen is. De eerste golf treft hem off guard in de rug, maar, zich omdraaiend, rolt de tweede breker dwars over het schip daarbij de schipper vol in het gelaat treffend. Druipend en rillend staat hij het volgend moment in volledig doorweekt nachttenue tot aan de kuiten in het ijzige water de kuip leeg te pompen. Hij heeft het koud, heel koud, het is tenslotte nachtelijk november. Gelukkig is de fok snel opgerold, doet Bruce zijn werk èn zijn we uit de branding. Hij kan dus snel weer op zak maar is wel erg zout en koud. Enfin tot zover deze domme move.

Ik had bij mijn uitje op Ameland een hekanker uitgebracht dat de klappen van de branding opving en Yraida door de branding trok. Wij hadden voor deze gelegenheid ons hekanker thuis gelaten - dom, dom, dom! Gelukkig hadden we een ideetje op het goede moment maar 's nachts boven de laagwaterlijn gaan liggen was geen slim plan van mij. Het was goed dat we dit oplosten want kort daarna begon het zeer hard te blazen.

Gedurende de nacht bleek Batyr (ex Zeezot) zich bij de vloot gevoegd te hebben


de gearriveerde Batyr. Klik voor vergroting

Zaterdag, O7 (toren: 'O3'?) 1014 Mb
Na ons nachtelijk intermezzo, hadden wij, na wat opwarm moeilijkheden van de schipper, uitstekend geslapen. In een bijzin tijdens het afscheid de vorige avond hadden we besloten pas om 12:00 te vertrekken en nog even te bezien waar de reis naar toe zou gaan. Meteen terug naar Lauwersoog of eerst even naar het Smeriggat voor een langzaam dagje. Nu was het met een start om 12:00 al meteen een langzame dag maar daar de stront ook echt van het strand woei, was het niet moeilijk om rustig aan te doen. Gedurende de nacht bleek Coaster Batyr (ex Zeezot) zich bij de vloot gevoegd te hebben. Een werkelijk indrukwekkende prestatie.

Na een verlaat vertrek uit Lauwersoog had Batyr geprobeerd zich bij het TWW eskader aan te sluiten. Echter, de bevestiging van de zwaardtalie op het zwaard had het begeven - tenminste voor 50%. Zij hadden daarna onze verrichtingen via SMS en GSM gevolgd en zich verder gewijd aan het wegwer-ken van de voorraden en het repareren van het ongemak. Het laatste dat we van hen hoorden was dat ze nabij het Willemsduin op oostelijk Schiermonnik-oog lagen en plannen maakten zich bij het smaldeel te voegen. Ik had hen eerlijk gezegd niet meer verwacht, maar dat zegt meer over mij dan over Batyrs opvarenden. Zij hadden er geen been in gezien na een laatste reparatie aan het zwaard, toch weer zee te kiezen. Gelukkig hadden ze wind en tij mee zodat een vlotte reis hun deel was - maar desalniettemin. Het was aarde donker en niet bepaald zwembroeken-weer toen ze het anker thuishieuwden.

Ik was getuige van een prachtige maansverduistering

Vanwege de heersende weersomstan-digheden besloot men deze dag slechts voor de wind naar het Smeriggat te gaan en daar de nacht door te brengen, wellicht zelfs genietend van een volledige maansverduistering. Na een wilde tocht van wel twee mijl naar lagerwal door een verwarde ingang tussen Rif en Engelsmanplaat voor anker in het niets. Het was bitter koud in het Smeriggat en na een gezellig palaver in de Batyrs kuip waarbij Peter en Rob hun bloedstollende avonturen verhaalden was de maaltijd slechts een kort en fris genoegen. We besloten weer vroeg op zak te gaan want er was natuurlijk vrij veel kostbare slaap verloren gegaan terwijl het zondag weer vroeg dag zou zijn. Nog even met de toren van Schier gesproken over lichtvoering van onze schepen en medegedeeld dat die geen noodsignaal bedoelden, maar dat had men daar al door. Wij werden in de gaten gehouden. Midden in de nacht nog even wakker geworden. De barometer was weer gestegen, de wind was gaan liggen en ik was getuige van een prachtige maans-verduistering.

Langzaam kwam de zon op boven Schiermonnikoog

Zondag 9 november, OZO3, 1022 Mb Vroege start onder een prachtige volle maan. We wilden bijtijds in Lauwersoog zijn omdat we de helling van Zeevisvereni-ging Het Nonnetje wilden gebruiken. Die is aan de zoute kant van de sluis maar slechts bruikbaar van twee uur voor- tot twee uur na hoogwater (12:00 uur). Ik wilde graag uiterlijk te 10:00 uur de helling aanlopen zodat we ruim de tijd hebben om alle bootjes rustig op de trailers te zetten. We genoten een magistrale laatste tocht. Er stond een rustige, stabiele wind zodat het initieel gezette rif er al vlug uitgeschud kon worden. We waren te 06:00 uur afgevaren en hadden daardoor het tij volledig mee. Langzaam kwam de zon op boven Schiermonnik-oog en we manoeuvreerden rustig om alle obstakels heen die de geul versperden. Te 08:00 uur lagen we voor de wal en, met een flinke inspanning, stond het volledige varend materieel om 10:00 uur op de trailers gereed om rijklaar te maken. Ik had me dus weer geheel voor niets druk gemaakt. Toen we aankwamen werden we hartelijk verwelkomd door de fris gedotterde Skua schipper die reikhalzend naar onze verhalen uitkeek. We topten onze toch niet ondervoede lijven nog even af bij het restaurant van Vishandel Sterkenburg en waren zowaar voor etenstijd terug bij moeder de vrouw.

Antoine Maartens
a/b Coaster Yraida

Aankomst in Lauwersoog. Klik voor vergroting