Hemelvaart is Waddenvaart!


Klik voor vergroting

Drascombers rauschen übers Wad’ zei de man te Lauwersoog bij het aanpakken van de landvast na mijn week Hemelvaart Wadden Weekend in mei. Hij had gelijk, als je tijdens onze finale oversteek vanaf Willemsduin op Schiermonnikoog eens naar de horizon keek leek het wel of de Vikingen er aan kwamen. Slechts dreigend roodbruine zeilen van Drascombes aan de kim. Trouwens, geen enkel ander schip onder zeil gezien die week. Het was te koud, te veel wind, te veel regen: lulkoek dus, want het was een ‘Hemelse Vaart’, maar vertel het niet door want dan wordt het veel te druk daar op het wisselende tij en daar hebben wij goed kennis mee gemaakt. Er is een tijd van varen onder bollend zeil en er is een tijd van drijven aan de ketens van het anker maar altijd is er het dwingende tij.

Met Yraida, De Zwerver (Norfolk Gipsy) en Brandaen ging het via Paesensrede naar Het Oerd op Ameland waar onze Ierse Drascombe vrienden zich samen met de Skua en White Seal bij ons voegden, en weer was er het tij dat de Ieren tot hun middel door het water liet gaan om nog op tijd in hun Tyboat te kunnen komen bij ons vertrek.

Michel M. leidde ons via slinkse wegen naar een geschikte ankerplaats aan het Smerig Gat, om de volgend ochtend in alle vroegte onder druil en fok, met dwang van stijve bries en opkomend tij de rede van Schiermonnikoog te bereiken met snelheden van zes á zeven zeemijl.


Klik voor vergroting

Dagje uitpuffen en daarna de volgende dag nog samen gewandeld op de zandbanken ten noordwesten van Schiermonnikoog met de nieuw ontstane baai. Michel had mij overigens wel eens mogen vertellen waar hij die overheerlijke mosselen had geplukt waar hij zo over zat te pochen!

Anker op, anker neer, als adem in en adem uit, wat neerkomt op schipperen aan de kust van Schier om van Hare Majesteit ‘Het Tij’ een zo gunstige positie te krijgen dat wij bij ochtend de Siege Wal konden verlaten voor Noordpolderzijl, waar wij ook aankwamen na samenvoeging met Argo, Latifa, Rietgans, Vingelot en nog weer een andere Zwerver. Er waren ook Duitse Drascombevarenden uit de Jadebucht en de Lugger Castor en Pollux.

De meesten hebben het anker daar in het slijk van de haven laten zakken en kwamen zo de volgende ochtend droog te liggen, maar zelf koos ik met nog enkele anderen om mijn scheepje aan een lange lijn langs de gastvrije zijde van een oude beurtvaarder te vleien, omgebouwd en gedegradeerd tot dagjesboot voor hengelaars. Zo kon ik makkelijk aan wal om een voet aan de grond te zetten in de ‘Republiek der Buitendijkse Landen’ en een biertje te vatten in ’t Zielhoes.
Klik voor vergroting

De volgende dag in kiellinie de haven uit want meer ruimte is er niet en kruisend met vallend water via de Zuid Oost Lauwers naar Spruit (SP) 18. Anker uit en even wachten op… ja zeker, wachten op een geschikt moment waarop het Hare Majesteit behaagde ons nog met een staartje van haar vallend water mee naar buiten om het Simonszand te leiden en ons aan de andere zijde weer naar binnen te spoelen met haar eerste opkomende watertje, zo de Eilanderbalg in.

Het ging voortreffelijk, al werd de bocht naar mijn smaak wat afgesneden en kregen wij toch wat brandingachtige ‘golfjes’ te verwerken. Door wind en vloedstroom naar binnen gedragen werd de nacht doorgebracht aan de voet van een Amelander duin met de wonderschone naam: ‘het Willemsduin’.

De laatste dag stoven wij met frisse bries terug naar Lauwersoog en dat heb ik vanwege mijn toch nog betrekkelijk geringe ervaring maar even op fok en druil gedaan.

Mijn eerste ervaring met een Drascombetocht op de Wadden was meer dan voortreffelijk en als je een extra wolletje aantrekt heb je niets te vrezen.

Willem Willems
Coaster Brandaen

Klik voor vergroting