Mijn schip heet daarom waarom

Sinds kort ben ik in het bezit van een scaffie, overgenomen van Charles den Hartog die vele jaren plezier heeft gehad van de "plestikdop".

Deze naam is afschuwelijk en beneden peil voor zo'n raspaardje als de scaffie is, even ongepast als dat men een sprankelend glas champagne zou vergelijken met een kouwe klets. Het scheepje is afgeleid van de whammel-boat, een scheepstype wat voorkomt in het noordwesten van Engeland, Morecambe Bay, waar de Lune in uitmondt. Eens werd hier zalm gevangen van zeer goede kwaliteit. Met de whammel-boat werd op deze zalm gevist. Men ging daar toe als volgt te werk: men viste met een zegen, dat is een heel lang, staand, net met drijvers. Het ene uiteinde van het net zette men vast dicht onder de kust en de rest van het net werd, al zeilende of roeiende vanuit de whammel-boat, via de achtersteven, in het water gelaten, zo bracht de boot het andere uiteinde van het net, al varende, een grote boog beschrijvend, terug naar de wal, de vis was nu opgeslotenen het was nu nog een kwestie van de buit binnenhalen.

Het boot type is ontstaan begin vorige eeuw en er zijn nog enkele whammel-boat-jes die op deze manier vissen (1975) omdat het in de Morecambe Bay behoorlijk kan spoken moest het scheepje een zekere mate van zeewaardigheid hebben.
Wat de naam betreft, "plestikdop" is verleden tijd. Ons vorige schip heet "Freya" en omdat er al een Freya tot de drascombevloot behoort, wordt de scaffie in "FREY" herdoopt. Frey was een broertje van Freya, zoon resp. dochter van vader Njord. Freya was de godin van liefde en schoonheid en Frey de god van het goede weer, de vreugde en de vrede, wie moeder was is niet meer te achterhalen, maar moet ongetwijfeld een fantastische vrouw geweest zijn om zulke kinderen te baren!

De eerste vaartochtjes zijn gemaakt en bewijzen nog maar weer eens dat het plezier met een boot vaak omgekeerd evenredig is met de afmetingen van het vaartuig ….!

Dick Spoor


Southampton Boat Show, 25 september 2002

Drascombe Lugger en Dabber, klik voor vergroting

Via een van onze Kringleden, helaas vergeefs in Engeland op zoek naar een Longboat, bereikten de redactie medio augustus de eerste geruchten dat McNulty Boats zou stoppen met de produktie van Drascombes. Tijdens het Zomerweekend half september, waar de voorzitter van de Engelse Drascombe Association, Jim Hopwood, op Cruiser Longboat Midi en Lugger My Tranquilliser crewt worden deze geruchten verder gevoed. Helaas kan ook Hopwood geen definitief uitsluitsel over de situatie geven en besluit de redactie zich in te schepen om in het hol van de leeuw, op de Southampton Boat Show, de geruchten te verifiëren en de laatste Drascombe (McNulty Boats) en Devon (Honnor Marine) produkten in ogenschouw te nemen. Hieronder een kort verslag.

Op 25 september een snelle overtocht Hoek van Holland - Harwich gemaakt met de Stena Discovery en vanuit Harwich in drie uur richting Southampton getourd. Eerst naar Whitchurch (bij Andover) voor een bezoek aan Churchouse Boats, dé handelaar in gebruikte Drascombes en onderdelen van Engeland en sinds 2001 tevens sales manager voor McNulty Boats. Lommerrijk in het bos bevindt zich de premises van Stewart Brown die daarnaast ook deel uit maakt het bestuur van de Drascombe Association. Zeer interessant dat midden in het bos 's werelds bekendste Drascombe lokatie is gelegen, in de wijde omgeving geen water te bekennen!

Op de boatshow aangekomen eerst het sail & oar gedeelte bekeken. Dit is booming business. Er zijn veel partijen die (half) open schepen met geringe diepgang aanbieden. In het oog springt met name North Quay. Helaas komen ze een mast te kort voor echt prettig varen en is de diepgang met 45 centimeter onbruikbaar groot.

Aangelegd bij McNulty / Churchouse Boats. Hier staan een Coaster, een Lugger en een Dabber. Voornamelijk de Coaster ziet er schitterend uit. Het verwijderen van de bekende multi purpose overloop ten gunste van een vastgeschroefde instelbare schootgeleiding op het achterdek van zowel Coaster als Lugger kan ons echter niet bekoren. De keuze om het Coaster beslag in roestvrij staal in plaats van brons uit te voeren blijkt een optie en afhankelijk van persoonlijke smaak.

Nieuwe Drascombe rvs overloop. Klik voor vergroting idem detail. Klik voor vergroting Rvs beslag. Klik voor vergroting Rvs beslag. Klik voor vergroting

Maar inderdaad, Stewart Brown bevestigt dat McNulty met ingang van 1 september - wegens te lage opbrengsten - (te hoge kosten? red.) de produktie van Drascombes heeft beëindigd. Hij vertelt dat Churchouse Boats de McNulty mallen heeft overgenomen en de produktie zal voortzetten. Op zijn website is dan te lezen dat ‘On 23 September Churchouse Boats took over the licence to be the sole producer of Drascombe Boats worldwide. Henceforth, McNulty Boats will be a trading division of Churchouse Boats’.

Tevens heeft hij met Kate Watkinson, de weduwe van ontwerper John Watkinson, overeenstemming bereikt over de exclusieve licentie van de naam Drascombe. Het nieuwe ontwerp, Son of Drifter, dat op de Southampton Boat Show gepresenteerd zou worden, is voorlopig kalt gestellt. Op onze vraag wat het een en ander voor de Benelux situatie zou betekenen was zijn antwoord dat de importeur binnenkort op de hoogte zou worden gesteld.

Door naar de stand van Honnor Marine waar Bob en Norma Brown trots hun mooie Devon Scaffie en Lugger laten bewonderen. Hier alles gepoetst brons wat er blinkt, ook de Lugger overloop is verstevigd en in brons uitgevoerd. De schepen zien er zeer verzorgd uit, het is echt een familiebedrijf waar dag en nacht gewerkt wordt om de markt te veroveren. Zelfs de Royal Navy bestelde er een Gig maar de sterke groei van het bedrijf zou de levertijd voor de potentiële geïnteresseerde inmiddels hebben doen oplopen.

HM bronzen Devon overloop. Klik voor vergroting Honnor Marine stand. Klik voor vergroting HM Devon Lugger. Klik voor vergroting

Op 26 september verspreidt Churchouse Boats een persbericht waarin de reden van beëindiging van de bouw activiteiten gemotiveerd wordt als ‘David McNulty’s wish to leave small boat building to concentrate on his non-marine activities’.

Terug in Nederland en inmiddels bijna een maand verder gebeld met Lion Classic Boats, de Nederlandse Drascombe importeur, waar onduidelijkheid over de ontstane situatie nog steeds troef blijkt te zijn. Men heeft ‘van de straat’ moeten vernemen ‘dat McNulty Boats per 1 oktober 2002 is gestopt met het bouwen van Drascombes’. Lion heeft een bod gedaan op de McNulty mallen en de naam Drascombe en is in Engeland om de zaak te bespreken! Als zij nu echter een nieuwe Drascombe zouden willen leveren zouden ze bij Churchouse Boats moeten bestellen maar vragen zich af of en wanneer dan ook daadwerkelijk geleverd kan/zal worden. Men kan niet bevestigen of de exclusieve vertegenwoordiging van Drascombes door Lion Classic Boats in Nederland voortgezet zal gaan worden.

Churchouse Boats vertelt desgevraagd dat de produktie van de schepen met dezelfde craftsmen verder gaat in de buurt van North Hampshire (waar ook McNulty gevestigd was) maar dat Lion Classic Boats geen vertegenwoordiger voor de nieuwe Drascombes zal zijn. De lokatie lijkt overeen te stemmen met andere opmerkingen uit het eerder genoemde persbericht waarin Brown stelt dat ‘The mouldings will continue to be made by the McNulty personnel and the boats will be fitted out at the yard in North Hampshire’. Verder lezen we ‘We have a forward order book for 2003 and are looking forward to adding to our broad service to the Drascombe community’.

Voor de London Boat Show begin januari 2003 zijn inmiddels een donkerblauwe Coaster met witte waterlijn en crème dek evenals een Lugger in racing green in produktie.

Drascombe Coaster, klik voor vergroting

Voorlopig lijkt het verstandig uw eigen Drascombe in concours conditie te houden, wij houden u natuurlijk op de hoogte van alle verdere ontwikkelingen via de (Electro)BaD.

Antoine en Michel Maartens
met dank aan Pjotter Klaaszen

P.s.: Kijk voor het laatste nieuws op: Churchouse Boats Ltd.
McNulty Boats Ltd., fabrikant van Drascombe is (voorlopig?) van het internet verdwenen.
31-10-02
Frans Schaake.

De oude man en zijn Drascombe

Klik voor vergroting

Ieder najaar houden jullie van de Drascombe vereniging wel een TWW maar dat vindt plaats in november. Voor de echte mannen met baarden is er geen winterstop. Zo dus ook niet voor mij. Ik ben in mijn boot overgekomen uit warmere oorden en, hoewel ik hier natuurlijk liever in mijn Coaster zou zijn gekomen bood deze helaas te weinig ruimte voor alle bagage en mijn bemanning. Ik moest dus uitwijken naar mijn gouwe ouwe schuit, maar die doet het nog verbazend goed. Je kunt ook niet anders verwachten, per slot van rekening gebruik ik hem maar eenmaal per jaar voor een tochtje naar Nederland. Helaas moest ik wel even een stukje omvaren in verband met calamiteiten aan de Spaanse kust. In Nederland aangekomen wilde men mijn oude schip aan de ketting leggen, maar omdat ik geen gevaarlijke lading aan boord had bleef de ketting eraf.

Een van mijn bemanningsleden had mij voor de tocht al op een goed idee gebracht. Ons opleidingsschip de Impulse moest maar mee, een groot dek en weinig diepgang is eigenlijk precies wat we nodig hebben in dit waterige landje. Overal zijn wel grachten, slootjes en meren waardoor we nog snel en efficiënt kunnen bezorgen in deze 24 uurs economie. We moeten tegenwoordig echt uitwijken naar andere transport middelen want de wegen slippen dicht en zo krijgen we nooit alles op tijd op de plaats van bestemming.

Helaas kunnen we niet overal komen met ons multifunctionele schip. Gelukkig kon een van jullie leden ons een helpende hand bieden! Door toevallige omstandigheden had hij een paar wielen over om onder de boot te zetten waardoor we ook over land nog enkele adressen konden bezoeken. Gelukkig maar, anders hadden we toch verschillende kinderen teleur moeten stellen en dat is nou iets wat ik erg jammer zou hebben gevonden.

Met hartelijke groeten,

De Sint

Klik voor vergroting

Drascombetorial 2002

Heerlijk lot

In het laatste mooie doch windstille weekend van november toog ik naar Harlingen om nog even een beetje met Pride rond te varen. Niet veel, gewoon beetje pielen, omdat de pezen van mijn stuurboordsarm al een half jaar muiten. Had tegen de mevrouw van de jachthaven gezegd dat mijn trots er tot nader order niet uit mocht. Met die arm kan ik toch niet schuren, dan maar liever drijvend klooien. Van verre zag ik haar staan: masten omhoog, roer er nog in, maar nadrukkelijk op een bok. Iets even een beetje verkeerd gegaan. Achteraf maar goed ook, want korte tijd later werd het weer slechter en viel fikse vorst in. Weer zo’n voorbeeld waarin het leven beter uitpakt dan mijn planning rechtvaardigt.

Veiligheid

Heb het heerlijk gevoel habitueel op het goede paard te wedden. Toen het IJzeren Gordijn viel en zich ‘intellectuele elite’ noemende salonsocialisten zich bekreunden om ‘het gelijk van rechts’, kon ik niet nalaten de meest ongeneeslijke gevallen toe te brommen: ‘toen ik vroeger zei dat het communisme een naargeestige ramp was, noemde je me ‘een domme rechtse militair’. Maar goed, de Marxisten en Maoïsten van toen zijn tegenwoordig ook gewone materialistische, zekerheidszoekende Dorknopers die met hun aannemer naar de hoeren gaan en stijf van de ANGST op de LPF hebben gestemd. Tegenwoordig mag je zelfs in Pv/dA-kringen gewoon ‘kutmarokkaan’ zeggen, dus ook de ‘linkse elite’ (een contradictio in terminis, dunkt mij) mag eindelijk de dingen bij hun naam noemen. Leve Pim, if you’ll pardon me the pun.

Wel jammer dat zelfs zich vanwege hun intellectuele inhoud op de borst rammende politieke partijen, zoals D66 en Groen Links, hun agenda ook geheel door de geest van de omgelegde messias des volks laten bepalen. Van de EO-jongeren van Balkenende kan ik het nog begrijpen want met fantasie word je geen CDA-lid, maar van het ‘anti-autoritaire linkse’ gewroet verbaast het: juist door anti-autoritaire opvoedingen, softneuzige hulpverleners in politiepak en het democratisch serieus nemen van contactgestoorden zijn veel maatschappelijke structuren afgebroken die de samenleving leefbaar maakten. Dat was toch de bedoeling? Moet je ook niet zeuren over het resultaat.

Iedereen praat alleen nog over veiligheid. Heb eigenlijk nooit last van onveiligheid, met mijn pitbull drie pas links achter. Beter een flink mes in de broekzak dan een briefopener in de rug, is het moderne motto voor de wandelaar. Laat de politieke zotheid nog even voortsudderen en we mogen een kanon op onze Drascombes monteren.

Veel Drascombes in de Great Glen Raid

Toonaangevende Fransen

Ook op zeilgebied dat goede-paard-gevoel. Na jarenlang de welvaartsdiersoort Homo Comfortconaineriensis te hebben beschimpt, stel ik tot mijn onuitsprekelijke tevredenheid vast dat weldenkende, ervaren watersporters zich in aanzwellende hoeveelheden in handzame, Drascombe-achtige bootjes storten. Goed, nouveaux maritimes blijven zich verdringen rond de Bavaria’s 45, maar in heel Europa schieten de ‘RAIDS’ als paddestoelen de grond uit. Het lijkt net zo besmettelijk als AIDS maar een stuk gezonder –bovendien vergt ‘van dattum’ in ons soort bootjes wel heel veel driften dus krijg je het ook niet zo makkelijk. Met de voor deze vorm van varen benodigde Beerenburgconsumptie kom je ook niet zo aan heroïnespuiten toe. Inmiddels kun je in RAIDS in Portugal, Schotland en Finland je krachten meten onder zeil en riem. Het zijn stevige afknijptochten maar wie trechtervormige Triatlon-torso’s zou verwachten vergist zich: overwegend brave stellen, soms ver past their prime.

Merkwaardigerwijs wordt het allemaal door Fransen georganiseerd. Bleedin’ frogs toonaangevend in de zeilsport? Ik vrees het ergste. Klaas-Jan Hoeve, redacteur van Zeilen en uitgever van Hollandia –waar Tonnis Muntinga is vertrokken- stelde laatst vol overtuiging vast: op het ogenblik gebeuren op zeilgebied de dingen in Frankrijk en Nieuw Zeeland. Wablief?

Hear that spinning noise? Michiel de Ruyter and Lord Nelson in their graves! Waar zijn de dagen van Lord Raglan, die tijdens de Krimoorlog met de Fransen de Russen moest bestrijden, maar habitueel aan de vijand bleef refereren als ‘The French’. Gevoel voor traditie is er niet meer. Nog even en het Royal Yacht Squadron wordt een laagdrempelige kanoclub met een postduiven-afdeling en een cursus Frans voor de resterende zeilers.

Keltenvliegen

Zes jaar geleden is in de schoot van de KR&ZV ‘De Maas’ de Keltenwherry ontstaan: een geavanceerde kunststof boot met als uitgangspunt de lijnen van de klassieke wherry Plevier. Innovatieve constructies, veel nooddrijfvermogen en een door scheepsbouwer Jaap Gelling en roeier Jan Katgerman uitgedokterd ontwerp, maken de Keltenwherry een Ferrari onder de wherries. Met zo’n opgevoerde kano zouden we met zes heren van Harlingen naar Terschelling roeien. Althans, dat dacht ik, maar verder vond iedereen dat we gingen zeilen. Op het moment suprème woei de stront van de dijken vanuit het noordwesten. Dus gingen we in het dorp Kimswerd, bezuiden Harlingen, te water voor een woeste binnendoortocht. Over de Harlingervaart naar Bolsward en vandaar door langs IJlst naar Heeg en vervolgens de Fluessen over naar Stavoren. We vlogen Valken en tjalken voorbij en op de Fluessen spiesten we de spieringen aan een duikende outrigger die stevig sop naar binnen spoot. Terwijl wij ons ene Optimistenzeiltje al een hele toer vonden en natte voeten leden, voerden onze makkers in de andere wherry op de Fluessen een tweede mast met zo’n sprietlap. ‘Lag ‘ie veel stabieler van’ deelde reisleider Katgerman glunderend mee. Als je zo, met gelijkgestemd Spartaans gezelschap, met je billen door de baren bruist en het koude water rond je voeten voelt klotsen, besef je waarom je de Drascombe trouw blijft: dezelfde intieme beleving van het water die je als bemanning een sportieve lotsverbondenheid bezorgt, hetzelfde gevoel dat je met eenvoudige middelen een maximum aan genot beleeft maar wel een stuk weerbaarder en bewoonbaarder dan een wherry. Zodra je echter een haaltje aan de riemen geeft begrijp je waarom sommige lui dan toch liever in die wherry blijven.

Digitale zegeningen

Wat leven we in een tijd vol onverwachte genoegens. Ik gebruikte E-mail al intensief maar het www eigenlijk zelden, vanwege het hoge Gele Gids-gehalte. Tot vrouwlief Jeannette me wees op de ‘zoekmachine’ www.google.nl. Ongelooflijk wat daar allemaal mee gevonden kan worden. Type ‘Concordia yawl’ in en alles dat de afgelopen halve eeuw over die prachtige door Raymond Hunt en Waldo Howland ontworpen samengeknepenbillenboten is gepubliceerd projecteert zich op je netvlies (zie lijnenplan). Hetzelfde met Sparkman & Stephens’ Sailmaster 22, Colin Archer en de Sonttol registers. Zelfs botenbouwer J.P.G. Thiebout leverde resultaat, al was het met een stinkpot van de Oude Glorie. Geen spoor van de mooie wherries die hij gebouwd heeft. Die vind je wel op www.maritiemdigitaal.nl, de site van de maritieme musea in Nederland. Ongelooflijk. Je hoeft nooit je stoel meer uit om de hele wereld aan informatie te zien langskomen. Een laptop met gsm op de Drascombe en je hebt het equivalent van de Koninklijke Bibliotheek aan boord.

Schuttevaer

Met de nieuwe voorzitter van de vereniging ‘Onze Vloot’, oude marinekennis Ruurd Lutje Schipholt, besprak ik de toestand in de wereld en in het bijzonder die van de maritieme bladen. Het blad Maritiem Nederland van ‘Onze Vloot’ lijdt een noodlijdend bestaan, de Stichting Nederland Maritiem Land beschikt over tonnen subsidie en zegt op zoek te zijn naar een medium maar doet niets, het blad de Blauwe Wimpel ligt vrijwel op apegapen, het marineblad is exclusief voor zeerovers en het degelijk tijdschrift De Zee, Schip en Werf’ is alleen voor techneuten verteerbaar. ‘Eigenlijk zijn er alleen buitenlandse bladen die een beetje succesvol over maritieme zaken publiceren’ sprak de voorzitter.

‘En Schuttevaer dan?’ vroeg ik verrast: ‘draait op commerciële basis en heeft een voldoende uitgebreid netwerk van correspondenten om met nieuws te komen’. Puzzled look op de zeeroverstronie. ‘Schuttevaer, ja maar dat is alleen voor binnenschippers’ sprak de schout-bij-nacht b.d. Mijn beurt voor een puzzled look. Schuttevaer is al 20 jaar bezig om uit de binnenschippershoek te komen, ruimt naar evenredigheid pagina’s in voor handelsvaart, marine, scheepsbouw, visserij, offshore, baggerbedrijf, traditionele zeilvaart en watersport, en zo’n smaakmakende vlagofficier weet van niets. Okay, het blad werd lange tijd gekenmerkt door een enigszins dyslectische redactie, maar die tijd ligt ver achter ons.

Tegenwoordig geniet Schuttevaer zelfs in Den Haag gezag en worden door het blad regelmatig hete hangijzers aangeslingerd, zoals het geval Dongedijk, waarin een ondeugdelijk ontwerp ten grondslag lag aan het kenteren van een schip. Alle nattigheid die de moeite waard is staat er in en het wordt gemaakt door aardige lui die zelfs een column van mij verdragen. Lutje Schipholts commentaar was wel kenmerkend Nederlands: alleen in het buitenland is het goed.

Verloren vissies

Trouwe lezertjes weten dat veel aspecten van de EU mij tegenstaan. Een goed voorbeeld is het visserijbeleid. De afgelopen 30 jaar heeft het quota-systeem visserlui verplicht (bij)vangsten die hun quotum overstegen overboord te zetten. Dood uiteraard, naar schatting de helft van alle EU-vangsten. Als vissers van het ene EU-lid hun quota hebben volgevist kunnen andere EU-vissers dezelfde soorten voor hun neus wegvangen. Forse saneringsvergoedingen hebben het slopen van waardevol maritiem erfgoed gestimuleerd. Moderne schepen met enorme capaciteit kwamen er met EU-subsidie voor in de plaats. Met name de Spaanse vissersvloot is, sinds Spanjes toetreding tot de EU, met sloten subsidie in een, voor de visstand, veel te grote jas geholpen. Als volgend jaar de inhaaloperatie van Zuid-Europese nieuwe EU-leden is voltooid, mag deze enorme vloot in alle EU-wateren vissen. Spaanse en Franse vissers hebben de slechtste naam in het ontduiken van quota, vaak met medeweten van hun overheden.

Met name in de noordelijke EU-landen leeft bij vissers al langer het besef dat men zonder beperkingen zijn eigen graf vist. Die beperkingen moeten echter EU-wijd worden opgelegd, om te voorkomen dat minder ingetogen zielen de zee toch leeghalen. Logisch lijkt allereerst ieder subsidiëren van viscapaciteit te stoppen. Daar denkt Spanje, met de grootste en zwaarst gesubisidieerde vloot van de EU, anders over. Voorstellen tot vloot- en subsidie-reductie voor de hele EU, opgesteld door visserij top-Eurocraat Steffen Smidt, zouden eind 2001 worden ingediend door de Europese commissie. Spanjes premier Aznar en de Spaanse commissaris Loyola de Palacio wisten indiening eindeloos te frustreren. Ronduit stuitend was dat eind april directeur-generaal Smidt werd aangezegd dat hij van zijn post werd ontheven. Het werd in alle toonaarden ontkend, maar de invisible hand of Aznar was onmiskenbaar. Pas zeer onlangs is men tot een sterk verwaterd vergelijk gekomen, waarin de subsidie van overcapaciteit nog een jaar wordt gerekt, om dat alles weer te beperken met een mengeling van verplichte stilligdagen en quota. Die pakken in ieder geval voor de kabeljauw toch weer te ruim uit en dat weer door Britse druk. Jammer dat die beesten hun voortplanting niet aan de politiek kunnen aanpassen.

Het goede bericht in deze idiote toestand is dat Damen Shipyards een prachtige high tech kotter voor de AID heeft mogen bouwen, waarin alle denkbare wizardry wordt gebruikt om het doen en laten van Nederlandse vissers te registreren. De Barend Biesheuvel is een soort centrale tachometer voor de hele visserij. Als nou alleen maar de grootste ontduikers Frankrijk en Spanje hun vissers op dezelfde wijze zouden beteugelen…
Denk maar niet dat je dit op Urk kunt verkopen.


Hiswa 2003

Nadat De Waterkampioen een onthutsend slecht verhaal over de Hollandse fluit als vermeend VOC-retourschip had gepubliceerd, waarin auteur Robbert Das het spoor volkomen bijster en te eigenwijs voor enige correctie bleek, zijn we na jaren weer op elkaars spoor geraakt. Al een tijd was het duidelijk dat de WK, van een beetje zeurblad voor licht vochtige landrotten weer steeds meer een bootjesblad werd. Er straalt weer plezier in het varen uit de pagina’s. Zelfs mijn lispelen van het woord ‘roeien’ werd met begrip ontvangen. In 2003 begin ik met een columnetje over zeemanschap en zullen we met enige regelmaat dikke artikelen produceren over zeehistorie voor watersporters. Het ‘Zeehistorisch Paviljoen’ in twee dimensies, zeg maar.

Uiteraard is het Zeehistorisch- en Roeipaviljoen er weer deze HISWA, nu in een erg aardige Amstelhal. Veel traditionele zeilbootjes, van een Franse gaffelboot tot, tegenover ons nog wel, de Regenboog Oranje van doorluchtig heer PWA himself en even verderop het casco van 16,50m lange visserman lemsteraak, die een nieuwe eenheidsklasse gaat worden! Met loefbijter en scheg als schuurdeuren, een echte Hoek-turbo-aak dus, waarop de lijzwaarden slechts een play back-functie vervullen, maar toch wulps rond en groot, zoals er jaren niet geweest is. Op het Zeehistorisch paviljoen dit jaar speciale aandacht voor Wadvaren en voor de mooie wherries van Lambrechtsen & Meijer in Sneek. Ook de Keltenwherry staat er.

Over Wadvaren geschreven: de Vereniging van Wadvaarders houdt de jaarvergadering op 25 januari 2003 in het Noordzeecollege te Harlingen, tegenwoordig gevestigd in het monumentale gebouw van de voormalige Rijks-HBS, tegenover het station. Opening: 10.00 uur