NSCG Waddentocht 2007


Klik voor vergroting

Dit jaarlijks terugkerend evenement van het Nederlands Scaffie Genootschap dat meestal in juli wordt gehouden was uitgesteld, want één lid voer mee met de Looking For Tom Cruise 2007 in Schotland en een ander zat op de Solent voor de Drascombe Association's Grand Fleet Day. Vandaar de tocht in augustus.

Dit bleek een schot in de roos wat het weer betreft. De vooruitzichten waren stralend met een zuidwestelijk windje kracht drie tot vier. Hier bleek echter niets van te kloppen.

Op woensdag 1 augustus verschenen drie Scaffies bij de trailerhelling in jachthaven Noordergat te Lauwersoog: Summersong van Boudewijn Backx, Hjalmar van Michel Maartens en Yucka van Han van Vlierden. Aan de steiger tegenover de helling lag de houten Lugger Elliott van Maus van de Weerd, hij wilde met zoon Guus een paar dagen Schiermonnikoog doen maar de buitenboordmotor deed niet wat hij normaal behoort te doen vandaar voor hen deze dag een autoritje door Friesland op zoek naar een reparateur. Hierdoor een dag verlaat troffen ze hun collega Drascombevaarders en sloten zich bij ons aan.


Klik voor vergroting

Michel kwam met het idee een bezoek te brengen aan Simonszand. Besloten werd de nacht voor anker op de Lauwersmeer door te brengen en donderdag om 0830 naar buiten te schutten. Die nacht werd een kwelling door een overmaat aan veel te actieve muggen en feest vierende padvinders.

Je merkt heel goed dat ook in dit gebied het recreatie circus al is doorgedrongen, jammer. Maar de stemming bleef positief en het wad lokte. Dus donderdagmorgen na zeer weinig slaap roeiend naar de sluis, geschut en naar buiten. Dat zorgde meteen al voor een opgefriste geest. Zeil gezet en met een NO-windje tegen en de stroom mee kruisend richting Lutjewad. Wat een verademing, wat een ruimte, wat een rust en wat rook het weer heerlijk!

Even voorbij het wantij op het Hornhuizerwad gingen Hjalmar en Yucka voor anker om even wat te eten, te drinken en op de anderen te wachten. De wind draaide naar NNW. Ondertussen stond er water genoeg om de tocht over de plaat tegen de vloedstroom voort te zetten richting Simonszand. Om ongeveer 1330 zou het tij kenteren en konden we de geul weer opzoeken.


Klik voor vergroting

Wat is dit heerlijk zeilen! Om ongeveer 1630 u vonden we de oostelijke invaart naar de baai en wat later vielen de ankers in ongeveer 60 centimeter water. Piet Paulusma had windkracht 6 voorspeld voor het waddengebied, maar die heeft er niet gestaan. Misschien in de nacht even, want toen blies het stevig door, maar wij lagen heerlijk beschut in de Kokkelbaai.

We genoten van het ruisen van de Noordzee en van de zwermen vogels die om ons heen neerstreken om voedsel te zoeken. Goed beschouwd lagen we natuurlijk midden op hun bordje, maar ze trokken zich weinig van ons aan.

Het geeft mij altijd weer een speciaal gevoel in een gebied te zijn dat zo kwetsbaar is maar tevens zo krachtig. Voor de vogels is het een kwestie van leven of dood om tussen twee hoogwaters in voldoende voedsel te vinden. Wat je dan kunt doen is beseffen dat je in hun gebied ligt en ze alle ruimte geven door zelf aan boord te blijven en ook maar te gaan eten, je levensritme aanpassen aan de omgeving. Toen alles droog lag waren de vogels weg, ze volgen de waterlijn. Het drong goed tot me door dat wie zich niet wil of kan aanpassen aan het ritme van de natuur eigenlijk in dit gebied niet thuishoort. Hier is geen plek voor herrie schoppende egotrippers en recreatievolk.


Klik voor vergroting

In het brein van Michel had zich ondertussen het idee genesteld om de volgende dag met hoog water tussen de banken door, net zuid van het afgesloten kwetsbare gebied naar de Eilanderbalg te varen. Nou, het werd lopen.

's Avonds bij laag water een wandeling gemaakt en het gebied verkend, maar het was moeilijk te zien of het echt zou gaan lukken. Had er zelf een zwaar hoofd in, maar aan de andere kant het was wel springtij.

Dus deze avond met de (wadden)kippen op stok. 's Nachts nog even wakker als gevolg van een te veel aan goedenachtthee, maar daardoor genoten van een prachtig lichtspel van de maan over de vlakte met Rottumerplaat op de achtergrond. Heerlijk! (Dan te bedenken dat ik zes weken geleden in de stromende regen onder hetzelfde dektentje in de mud op de Beaulieu River lag waar een overijverige havenmeester 's avonds om half elf in z'n bootje nog tien pond kwam ophalen).

Vrijdag 3 augustus viel HW rond 1426, waterstand +1.40 meter en de toren gaf een verlaging van 6 centimeter; de wind was ondertussen verder gekrompen naar W tot NW krachtje 3 tot 4, dus weer tegen. De wind werd later echter tuitelig en zou geheel wegvallen.


Klik voor vergroting

Rond half één vertrokken we roeiend van de ankerpositie richting geplande doorvaart, maar we liepen vast, dus overboord. Een uurtje later maakten we langzaam wat vorderingen, maar een uur voor hoog water kwam er nog maar weinig water bij. Michel is toen gewapend met z'n peilstok de route gaan verkennen terwijl wij met de bootjes wachtten.

Ineens verschenen er een aantal zeehonden vanaf de Noordzee en zwommen tussen ons en Michel door, ze kwamen heel dicht naar ons toe om de zaak eens goed te bekijken en verbaasden zich waarschijnlijk over die mannen die naast hun boot liepen in plaats van normaal aan boord te zitten, wat kunnen mensen toch moeilijk doen! Na een tijdje hadden ze het wel gezien en zwommen voor ons langs over de bank richting Boschgat. Ze zochten precies het diepste stukje uit. In ieder geval weten we nu dat een Scaffie dieper steekt dan een zeehond.

Michel kwam terug met het bericht dat langs de paaltjes van het verboden gebied ongeveer anderhalve voet water stond, dat zou dus moeten lukken.

Even wat bagage in de Lugger (ik had natuurlijk weer te veel troep mee) en al scharrelend lukte het ons om in de Eilanderbalg te komen, daar zeil gezet en kruisend door het zeegat richting Willemsduin met een heerlijk windje.


Klik voor vergroting

Wat is het toch heerlijk om in een open bootje te zeilen, je hebt goed zicht op alles om je heen en ooghoogte is ongeveer vijftig centimeter boven de waterspiegel. Onder het eiland gekomen werd de wind zoekerig en viel af en toe geheel weg. Uiteindelijk viel rond 1600 het anker onder het Willemsduin. Summersong en Elliott haalden het niet meer en gingen ten anker op de oostpunt van het eiland.

Op Yucka en Hjalmar werd onder het genot van een bier met nootje in een zalig zonnetje op een van de ondertussen drooggevallen scheepjes nog wat nagepraat over deze toch wel spannende tocht die door het doorzettingsvermogen van Michel lukte. Daarna heerlijk gekookt met als toet biologische vla. (Ook dat kan op een Scaffie).

's Avonds via het eiland waar het lamsoor prachtig bloeide naar Maus, Guus en Boudewijn gelopen, opnieuw genietend van het landschap en de rust. Halverwege zagen we de verlaten Coaster Salt Peanut liggen. Op de terugweg over het wad, nadat de keel van Michel gesmeerd was met een Scotisch Whisky van Maus, zagen we dat Victor en Astrid aan boord waren, terug van een lange wandeling, en zijn toen even gaan buurten.


Klik voor vergroting

Maus en Guus besloten de volgende dag via de geul richting huis te gaan en Boudewijn zou, zodra er water genoeg op de plaat stond, richting Willemsduin komen.
s Nachts begon het redelijk stevig uit het ZW te blazen en lagen we heerlijk op de golven te dansen. Weer zon prachtige heldere nacht met een door de maan verlichte spiegelende Waddenzee met op de achtergrond Schiermonnikoog en in het zuiden de Friese kust. Gelukkig is op deze plek nog weinig kunstlicht, alleen aan de kim Lauwersoog dat als een gele neonvlek aan de einder danste.

Het is een oergevoel om in zo'n kleine open boot, waar je alleen net redelijk languit in kunt liggen 's nachts op de golven achter het anker te worden gewiegd... heerlijk geslapen!

De volgende morgen zouden we zodra Boudewijn zich weer bij ons had aangesloten richting westpunt van Schiermonnikoog varen. Maar op het moment van vertrek gaf de toren W tot ZW 5 en zelfs op de plaat waar wij lagen zaten er al flinke kuilen in de weg. Het leek ons geen waar genoegen om tegen deze dikke 5 in op te kloppen naar de haven.

Vooruitzichten waren een krimpende wind naar Z tot ZO en afnemend. De optie werd toen Friese kust en onder de dijk ten anker bij de SMW10 om de volgende dag met de wind mee naar Lauwersoog te blazen. De Zoutkamperlaag met wind tegen stroom leek ons ook niet echt een optie.


Klik voor vergroting

Het werd een vochtig tochtje. De schepen treinden dubbel gereefd fantastisch over de golven, wat een heerlijke bootjes zijn het toch. Al is het wel zo dat van elke redelijke golf het buiswater direct om je oren vliegt, dus handen vol aan sturen en pompen. We zaten alle drie in korte broek in de boot, zelf had ik nog wel m'n oliejas aangetrokken en de daglenzen ingezet.

Een bril op zout water is een regelrechte ramp. Dat bleek met de lenzen echter ook, want door in m'n ogen te wrijven was ik al spoedig een lens kwijt. Toch al gehandicapt door het ontbreken van een leesbril voor de kaart nu dus dubbel gehandicapt door ook in de verte maar met een oog scherp beeld te hebben. Dus op gevoel naar de overkant.

Op een gegeven moment zag ik Hjalmar voor de wind wegvallen en Summersong rechtdoor gaan. Ben toen achter Boudewijn aangezeild. Onder de kust in wat luwer water bleek dat hij niet goed had begrepen wat het plan was en waar de SMW10 precies was. Het water liep al flink af en Boudewijn - zonder oliegoed aan - was redelijk zout en nat geworden (als je nat bent is de wind een behoorlijke afkoelings faktor) en zelf verlangde ik ook wel naar iets behaaglijks droogs en warms. Naar later bleek Michel ook.

Ondertussen leek de wind wat afgenomen en gekrompen en op een geschatte afstand van 3.5 mijl van Lauwersoog leek mij dat met stroom mee ten Z van het Poepegat, stijf onder de dijk een goede optie was. Michel zou zich wel redden. Zo kwam het dat één scheepje de nacht alleen op het wad doorbracht en twee op het Lauwersmeer onder een rietkraag.

Op het zoet alles gespoeld en gedroogd in een heerlijk zonnetje, gegeten en vroeg in de zak (te kooi kan niet, omdat die ontbreekt op een Scaffie). Geen muggen en padvinders dit keer, een heerlijke nacht en 's morgens gewekt door de vogels in het riet. Zondagmorgen opgestaan, eitje gekookt ontbeten en Vroege Vogels geluisterd op de radio (de andere vroege vogels).


Klik voor vergroting

Er kwam een heerlijk windje uit het ZZO wat ons deed besluiten de plas rond te zeilen. In het Stropersgat nog even ten anker, gegeten en gezwommen en wat nagepraat over onze heerlijke tocht.

Boudewijn vertrok om 1400 richting trailer, hij wilde niet te laat thuis zijn en moest nog een eind sturen. Zelf op de plas gebleven en nog wat gezeild, Hjalmar was ondertussen ook op het zoet aangekomen. De weersvooruitzichten voor maandag waren vrij slecht, met onweersbuien en regen, dus besloten ook wij de trailerhelling op te zoeken.

Bootjes uit het water, alles rijklaar gemaakt en nog heel gezellig samen op de haven een visje gegeten en daarna ieder een andere kant op naar huis. Zondagavond te 2300 stond de boot weer in de schuur terugkijkend op een fantastisch Scaffie weekend, Waddenzee bedankt!
Vijf dagen op zo'n klein scheepje is een behoorlijke aanslag op knieën, botten en zitvlees, maar dit alles neem je voor lief wetende wat een onvoorstelbaar fijn gevoel het geeft op dit scheepje over het wad te zwerven. Op en top één met de natuur.

Han van Vlierden
Scaffie Yucka