Hemelvaartstocht 2003

Als een niet zo trouwe deelnemer aan Hemelvaartstochten (vaak andere besognes, soms ook slecht weer verwachtingen, of, niet in de laatste plaats, een niet al te hoge dunk van eigen kunnen), besloot ik dit jaar weer eens van de partij te zijn met echtgenote Regitse als bevrouwing.

Daar de week voorafgaand aan de Hemelvaartsweek harde westelijke winden voortbracht en ik het weekend voor Hemelvaart behoorlijk vast zat, kwam van overzeilen van de kop van Overijssel naar Noord-Holland niets terecht. Helaas werd in plaats daarvan Sequana de maandag voor Hemelvaart getrailerd naar Medemblik (een uitstekende helling met goede parkeer mogelijkheden) en bevond ik me dinsdagmiddag reeds in de jachthaven van Den Oever, halsreikend uitziend naar de komst van het flottielje van Chris van den Broek (onze Admiraal en Vlootvoogd voor deze tocht). Chris en Birgit Ringia waren zondag reeds met Coaster Olle uit de Kaag vertrokken en zouden, al varend naar het noorden, enkele 'oudgedienden' onderweg tegenkomen.

Allard Colendbrander. Klik voor vergroting Zo was er Reyer Bergsma met zijn houten Cruiser Longboat Walvis, al een hele poos eerder uit Vlissingen vertrokken om via de Oosterschelde en de Biesbosch naar Amsterdam te komen. Frans en Margot Schaake met Cruiser White Seal vanaf de Randmeren naar Durgerdam en Michel Maartens met neef Allard Colenbrander (11) vanaf Huizen (motorloos) met Coaster Yraida die via Marken nog net kans om zich net op tijd bij de groep aan te sluiten. (Michel en Antoine Maartens zijn de huidige Drascombe importeurs voor Nederland, België, Denemarken en Duitsland). Dinsdagavond meldden zich ook, na elfhonderd kilometer rijden uit Bretagne, Eden Fowler en Philippa Bush met hun Drifter Jimmy Green. De kleine vloot ging die avond in de ondiepe kom vlak bij de helling voor anker. Zelf koos ik nog even voor het gemak en comfort van de faciliteiten in de haven.

De volgende dag, woensdag, arriveerde de rest van de vloot. Roger Langford en zoon Adrian (beiden woonachtig in de UK) kwamen zeilend met Coaster Aquarius over uit Friesland, evenals Frans Zeegers en zoon Arjan met Coaster Skua uit Kornwerderzand. Trailerend meldden zich in de loop van de dag Antoine Maartens met Navis Longboat, Maus en Karin van der Weerd in hun prachtige houten Lugger Elliott (de oude boot van Hester van Rees), Chris van Beek (vroegere importeur voor de Drascombes) met Coaster Rietgans, Ralph Koeleman en Agatha Boon in een Open Longboat met zelfgemaakte kajuit, Gert Schouten, zijn vijf jarig dochtertje Sam, Eugène van Corstanje en Jan en Anneke Best met hun Cruiser Longboats Mermaid, Midi en Ichthus, evenals Bas Suurenbroek en Frans van Dijk met de McNulty Coaster Gulliver. Er werd die avond, met instructeur Chris aan boord, door enkelen onder ons nog even geoefend met het sturen zonder roer. Zeer nuttig voor sommigen (met name voor ondergetekende!).

Tegen de avond werd 'uit het niets' en geheel onverwacht Ko en André Hartensveld door Michel bij ons aan boord afgezet. Ko en André verkochten enkele jaren geleden hun Longboat Cruiser Chimea omdat zeilen en toeren door Europa nu eenmaal niet te combineren was. Maar vergeten konden ze ons Drascombevaarders dus niet en het was voor Regitse dan ook een groot voorrecht om ze weer eens een eenvoudig maal te mogen bereiden!

Ook waren er Sylvia en Bas Temmink die helemaal uit Veendam waren komen rijden om de Drasvloot te kunnen aanschouwen en tot diep in de nacht bij Antoine aan boord zijn blijven 'palaveren' (doorzakken?). Wie schetste mijn verbazing toen zich plotseling die woensdagavond ook nog een Norfolk Gipsy bij ons voegde? Zowaar, het was de vroegere Open Longboat zeiler en dus oudgediende Johan Snijders. Met zoon Maarten en dochter Heleen altijd al een ijzersterk team maar nu, in hun nieuwe Norfolk Gipsy Zwerver, een absoluut onovertrefbaar stel! Die Open Longboat hebben ze trouwens nog steeds.

Het moet gezegd worden, Chris had een ongekend grote vloot bijeen weten te brengen, variërend van een aantal zeer ervaren wadvaarders tot een wat groter aantal minder ervaren zeilers. De verantwoordelijkheid was daarom misschien ook wel des te groter.

Daar er een enorme stormloop op de sluizen op Hemelvaartsochtend verwacht werd, leek het Chris raadzaam reeds woensdagavond te schutten naar het zoute gedeelte van Den Oever. Slechts drie bootjes kozen voor de relatieve beschutting van de zoete kom, maar moesten wel de volgende ochtend vroeg anker op. Dankzij een eerder per e-mail door Chris verzonden gedetailleerde beschrijving van de gevolgen van de ontmoeting van zoet- en zoutwater in een sluis, bleven al te grote catastrofes uit.

Om negen uur 's morgens begon dan het palaver in de Vissershaven:
1) Het eerdere plan, om eerst met de vloed mee naar buiten tij te stoppen op de Noorder Haaks, kwam te vervallen. Te kwetsbare ankerplaats, indien de wind nog verder zou krimpen naar noord.
2) Dan maar direct naar het Posthuiswad op Vlieland, helaas al met wat stroom tegen. Er werd besloten voor een korte stop op de Lutjesplaat om tij te stoppen.

Zo gezegd, zo gedaan. Om een uur of tien, ruim een half uur na hoogwater, zeilde/motorde de vloot met een lichte NO koelte de haven uit. De wind nam gestaag toe tot een matige koelte en na onze 'tij stop' al snel tot een frisse bries. De noodzaak van een rif werd duidelijk en later moest bij de meesten zelfs het grootzeil omlaag. Mijn eigen bemanning begon zich helaas wat minder comfortabel te voelen, reden waarom we later, bij een weer afnemende wind, te lang onder fok en druil zijn blijven doorzeilen.

Reyer Bergsma, met zijn zwaardere houten Cruiser Walvis,kwam met dubbel gereefd grootzeil nauwelijks meer tegen de stroom vooruit en besloot, ook vanwege de minder prettige omstandigheden (wind tegen stroom), om via Oude Schild naar Den Helder uit te wijken.

Gert Schouten wilde zijn vijfjarig dochtertje niet te veel op de proef stellen en wist vrienden in Oude Schild te liggen. Ichthus ontwikkelde problemen met het rolfok en zag zich helaas genoodzaakt af te haken.

Rust op het Posthuiswad. Klik voor vergroting De meer ervaren zeilers (en/of slimmeriken) haalden het Posthuiswad nog op tijd in de avond. Een zestal boten, waaronder de dieper stekende Norfolk Gipsy en Drifter (alsmede ondergetekende), kwamen niet meer over de zandbank heen en zagen zich genoodzaakt om een wat minder comfortabele nacht buitengaats en in zicht van 'de haven' door te brengen. De volgende ochtend bij hoog water had Chris zijn Schapen weer bij elkaar. Behalve dan de Norfolk Gipsy en Drifter, die genoodzaakt waren om wat verder op, in dieper water, te ankeren.

Het merendeel van de deelnemers had Hemelvaartsdag toch als een lange en redelijk vermoeiende dag ervaren. Afgezien van een enkeling (de jonge en onvermoeibare 'jeugd') was men wat blij met Chris besluit om de volgende dag te blijven liggen. Er werd naar harte lust verpoosd, gewandeld en pannenkoeken gegeten in het Posthuys. In de loop van die middag arriveerde de Cruiser Mallemok van uit Texel met Leo en Jannie van der Vaart aan boord. Voor de wakkeren onder ons verliep die avond niet geheel zonder incident. Tegen een uur of half tien, in de schemer en bij hoogwater, hesen drie Drascombes hun zeil en verdwenen geruisloos in het duister. Naar de meest westelijke punt van Vlieland, zo bleek later. Het waren Antoine Maartens, Chris van Beek en Eugène van Corstanje. Reden van vertrek: om op tijd het zeegat te kunnen kiezen voor een tocht om Texel heen. Leuke tocht en goed te doen met de heersende NO wind, maar duidelijk te ambitieus (en te vermoeiend) voor de rest van de vloot.

En er gebeurde nog wat. Bijna op het zelfde moment 'gleed' een schaduw van een Drascombe langs ons heen om een honderd meter verder, vlak tegen de wal, geruisloos het anker te laten vallen. Lang raden had geen zin. Wie anders dan Pride of the Fleet kon dit wezen? Big Brother (very big brother) watching you?Daar wij allen (behalve Yraida en White Seal) vroeg weer anker op moesten, konden we 'Smis' de volgende ochtend slechts in gedachten een vaarwel toewuiven.

Pride bij de Knekelplek. Klik voor vergroting

Zoals gezegd, die zaterdagochtend gingen wij vroeg anker op richting Amsteldiep. De eerste paar mijl sturend over de spiegel. Chris koos voor een wat westelijke koers over de Waardgronden om vooral de wat dieper stekende Drifter en de Norfolk Gipsy naar 'veiliger water' te loodsen. Met een aantrekkende NO wind achterop een uitstekend te bezeilen koers. Puur genieten was het!

In de loop van de middag werd het smalle Amsteldiep binnen gezeild en gingen we, tegen de kant van een plaat, weer voor anker. Niet lang daarna lagen we 'droog' en kon er weer naar harte lust worden gewandeld. Het deed ons goed Gert Schouten en dochter weer te treffen. Later die avond voegden het drietal Texelvaarders Antoine, Chris van Beek en Eugène, zich weer opgetogen bij ons. Het was ook voor hun een pracht dag geweest. Jammer dat we Reyer moesten missen.

Bijna het einde van deze Hemelvaartstocht. Een laatste nacht 'op de plaat' om zondagochtend, al kruisend over alle ondiepten heen, de sluis van Den Oever te bereiken. Daar werd heel collegiaal door de 'snelleren' voor de sluis gewacht op de wat 'langzameren' (en motorlozen). Nog even een afscheid in de zoete kom en een ieder ging weer 'trailer op' of zijn (of haar) weegs naar Friesland en Medemblik.

Een fantastische tocht, Chris. Onze hartelijke dank voor je organisatie en goede zorgen! En nu we toch bezig zijn, ook nog maar even wat commentaar?

De vroegere Vlootvoogden/Admiraals (met name onze onvolprezen Jan Maurits de Jonge) voerden allen een Admiraalsvlag. Wat duidelijker te volgen op afstand en, naar mijn mening, een toepasselijk eerbetoon! Een suggestie voor toekomstige tochten?

Diepenveen, juli 2003
Klaas Hoogewerff
Coaster Sequana