Te water tot hij breekt

In plaats van omhoog te komen klapt het zwaard met een forse klap omlaag. Na al die jaren trouwe dienst vindt de zwaardkabel het blijkbaar welletjes. Zo’n dreun gaat je door merg en been, al komt hij niet helemáál onverwacht. Ik was gewaarschuwd, heb ook overwogen de binnenkant van de zwaardkast te inspecteren, maar ben er telkens voor teruggeschrokken die doos van Pandora te openen. Stel dat er water in je salon loopt. Wist ik veel… Daarna heb ik het probleem verdrongen, en vervolgens vergeten. Tot vandaag aan toe; eigen schuld, dikke bult.

‘Het valt me mee dat ie het zo lang volgehouden heeft’, zegt Michel als ik – wat beschroomd – telefonisch om raad vraag. Samen met Antoine runt hij een bedrijf waar - onder andere - gebruikte (soms zelfs mísbruikte) Drascombes weer zeewaardig worden gemaakt. Een soort Pieterburen voor schepen. Hij is dus deskundig op het gebied van Drascombinante ouderdomskwalen.

Wat je eraan doen kunt? De zwaardkast openmaken. Het is volstrekt ongevaarlijk en kan heel makkelijk omdat er nu geen spanning op de kabel staat. Daarna kan de trommel losgemaakt en de kabel door een nieuwe vervangen worden, of beter: door een kunststof bandje, want die kabels zijn ondingen’. Als ik me hardop afvraag bij welk bandencentrum je voor zo’n kleinood terecht kunt vertelt Michel dat hij het zelf leveren kan, en desgewenst op de trommel bevestigen. Het moet wel góéd gebeuren, bij voorkeur met een getapt schroefje.

Klik op foto voor vergroting

Nu zit er bij mij, naar mijn lief wel eens zuchtend constateert, op zeilgebied niet zelden een schroefje los. Maar ik heb geen énkel probleem met het vullen van glaasjes. Toch lijkt het beter in dit geval een deskundige tapper aan het werk te zetten. Vakmanschap is meesterschap.

De volgende dag al sta ik met mijn trommel in Huizen bij de loods waar Drascombes in verschillende staat van verloedering, én vertroeteling, bij elkaar liggen.

Terwijl Peter aan het tappen slaat loop ik met Michel langs de scheepjes – grappig: aldoor dezelfde fotogenieke neus en hetzelfde hoekige kontje, maar telkens weer in een ándere kleur. En aan elk schip is wel iets bijzonders te zien. Ik vraag Michel zogezegd het hemd van het gat, want nu ik eenmaal hier ben wil ik álles weten. Maar hij antwoordt geduldig, zelfs op de allerdomste vragen.

Als ik, na een leerzaam uurtje, naar huis rij ben ik een schat aan informatie rijker, én een helgekleurd kunststof bandje, dat zelfs onze ministerpresident niet zou misstaan.

Misschien is er al eerder over dit onderwerp geschreven, maar ik kon niets vinden. Daarom hierbij een paar tips voor wie, net als wij, het wiel nog moet uitvinden:

Jon Brakelé



 

 

Verkocht

Van ons huis uit kon je haar zien liggen: Rosebud. Uren lang bewonderde ze haar .eigen spiegelbeeld, dan weer rukte ze jongehonderig aan haar lijnen: "Kom, tijd voor een dansje". Want ze had, ondanks haar jaren, een jeugdig temperament

Maar ongemerkt kwam er steeds minder van zeilen. Om voor de hand liggende redenen: er was te weinig wind, of te veel; het was te koud, of te warm; er zou wel eens regen kunnen komen; of je had die dag gewoon geen zin. . ...

Ineens is er dan een echtpaar dat je troetelkind adopteren wil. Een onbetamelijk voorstel waarover je na de eerste schrik (en verontwaardiging) toch begint na te denken. Ze zijn duidelijk gek op dat bootje. Als er tóch verkocht moet worden dan bij voorkeur aan zulke mensen. Dat verzacht in elk geval de pijn. Over de prijs zijn we het spoedig eens. Maar als ze wegrijden met je speeltje - dat nu het hunne is - moet er wél even geslikt worden. Nooit meer het vertrouwde gevoel van de hemstok in je hand, nooit meer die rust als het motorlawaai stopt en Rosebud zich uitdagend op haar zij gooit, nooit meer de wilde vreugde als het scheepje zich uitleeft ineen vlaag....

Maar ook nooit meer het kaal halen van de rondhouten, het gezwoeg aan het onderwaterschip, het moeizame gezeul met die motor....

Zo verdwijnt de Drascombe uitje leven.

H.Keuls dichtte eens:

"Wat bleef van allen glans die langs u ging?
Niets dan de zingende herinnering".

Jon Brakelé


 

 

Zevende hemel door Jon Brakelé, Klik voor vergroting