Limerick

Er was eens een man in het Harde
Die bakboord en stuurboord verwarde.
Dat gaf bij de boei
Vaak een heftig geloei
Maar dan riep hij: "Kom niet van dat benarde!"

 

 

 


Te Koop: Drascombe Coaster

I.z.g.st. ; m. trail. ; 4.tkt.b.b.mot.; en veel extr.

Zo staat het de 'Vaarkrant' . Alle v.rtreft. eig.sch. - het zijn er heel wat - verstopt in moeilijk te ontcijfuren afkortingen. Gelukkig wordt het telefoonnummer voluit vermeld. En de eigenaar, een echte Fries zo te horen, spreekt begrijpelijk Nederlands. Omdat ik bang ben voor kapers op de kust, we tóch naar de randstad moeten en het ommetje langs Lemmer nauwelijks tijd kost (geen files; je bent dus even lang onderweg) sta ik de volgende dag al bij het schip als een schuchtere schooljongen tegenover het mooiste meisje van de klas. Wat een stuk is het! Hoewel het lage bouwnummer anders doet verwachten lijkt het scheepje amper gevaren te hebben. (verk.rt in verg.nde. st. v. vertroetel.) Maar de prijs is navenant - jawel: elk voordeel heb z'n nadeel - en onderhandelen was nooit mijn sterkste punt. Bovendien moet het schip verkocht worden wegens gezondheidsproblemen van de eigenaar; zégt hij. Daar lig ik, eerlijk gezegd, niet wakker van. Maar bij nader inzien vind ik dat min van mezelf. Het lukt dan ook niet iets van de prijs af te krijgen.

De verdere dag ben ik niet bij de les. Mag je alleen voor je eigen plezier zoveel geld uitgeven? De zoons zijn druk met gezin en carrièn; of hebben zelf een boot. Op hen hoef ik niet te rekenen. En de kapiteinse laat weten dat, na zoveel jaar trouwe dienst, elk schip bespreekbaar is zolang er geen zeil op zit. Van dat 'geflapper' heeft ze de buik vol.... Als ik ons bij de afs1ag Laren door mijn verstrooidheid in ernstig levensgevaar breng roept ze: "Bel toch op en zeg dat je die boot neemt. Je werkt altijd zo hard. Als je dat zeilen nou leuk vindt!". Maar eerst moet ik het met mijn geweten op een akkoordje gooien. Ik ben geen snelle beslisser. " Don't run for a woman or a streetcar", zeggen ze in Amerika. "There will be another one every ten minutes". Voor het openbaar vervoer klopt dat misschien. Voor dit scheepje zeker niet!

" En?" , vraagt mijn lief de volgende morgen.
"Ik doe het".
" Dan zou ik maar vlug bellen. Er waren meer gegadigden".
Dat blijkt inderdaad het geval te zijn. Als ik Friesland aan de lijn krijg is de Drascombe nét verkocht. Eigen schuld; had ik maar doortastender moeten zijn!

Wat ik écht niet helpen kan is dat dit verhaal een 'happy end' krijgt waar een schrijver uit 'de Bouquetreeks' van blozen zou. Als ik, een paar weken later, van mijn werk thuiskom zegt mijn vrouw: " Ik moet je iets vertellen. Maar ga eerst zitten. Er heeft iemand opgebeld uit Kropswolde. Weet jij waar dat ligt? Het was de man die laatst dat schip onder je handen heeft weggekocht. Hij moet er weer van af. Zijn vrouw wordt panisch op die boot. Over de prijs valt te praten...."

Zo werd ik Drascombevarende. Teg. een aann.mlk. bod.

Jon Brakelé


Zeilertjes

Een Drascombe-fanaat uit Stavoren
Laat telkens opnieuw van zich horen,
Omdat ie, de rotzak, met tergend gemak
Het snelst blijkt te zijn op elk voor-de-winds rak.
Geen wonder ook, met zulke oren.


Onder de Kerstboom

Het vervelende van ouder worden is dat veel dingen minder makkelijk gaan. Het aardige dat een heleboel niet meer hóéft: uitvaren bij regen en wind; opstaan bij nacht en ontij; dingen die pas echt plezierig worden als je er na afloop achteloos over vertelt.
Sinds we een huisje aan het water bewonen heb ik bovendien ontdekt dat zeilen ook leuk kan zijn om alleen maar naar te kijken. Ongemerkt ( nou ja...) ben ik een mooiweerzeiler geworden die, als er bij striemende regenvlagen iemand in zijn Helly Hansen voorbij vaart, mompelt: "Het zal wel weer een Duitser zijn". Meestal klopt dat. Als wij, 'Ferme jongens, Hollands trots' het af laten weten kun je altijd wel een verdwaalde oosterbuur op het water vinden. Van mij mag dat. Ieder mens heeft recht op zijn eigen gekte. "Hij doet die dingen voor zijn plezier", schreef Multatuli al ( 'Woutertje Pieterse' - een beetje gedateerd maar nog altijd leuk).

Sommige Britten weten trouwens ook heel goed hoe ze het zichzelf moeilijk kunnen maken. Behalve een nauwelijks te begrijpen voorkeur voor rokende open haarden, linksomme verkeersrotondes en onverteerbare plumpuddingen houden ze van schepen die weliswaar uitstekend zeilen maar waarin niet over ongerief gezeurd moet worden. Neem ons eigen troetelkind. Afgezien van de voortreffelijke eigenschappen - ik raak al buiten adem vóór ik ze allemaal heb opgesomd - kun je er moeilijk omheen dat het scheepje nauwelijks meer comfort biedt dan een regenton. Iets minder vochtig misschien, maar verder.....

Laatst vond ik bij De Slegte een boekje van Maurice Griffiths getiteld: "Bij het begin van het tij". Uit 1979, dus óók gedateerd. Griffith beschrijft hoe hij met allerlei schepen de prielen en riviermonden van de Engelse oostkust verkende. Afgezien van het feit dat de meeste scheepjes nét niet van ouderdom uit elkaar vielen vond een en ander bij voorkeur plaats als er een 'gale', sneeuwstorm of ander ongerief op komst was. Uit dit - zeer aan te raden - .boekje een paar citaten:

"Het was te koud om lang aan de helmstok te staan en we stuurden om beurt, terwijl de ander in de warmgestookte kajuit kon ontdooien en een kop soep voor de roerganger maakte. Het werd al vroeg donker en de sneeuwbuien werden steeds dichter en bedekten het dek onder een dikke laag sneeuw, terwijl de sneeuwvlokken met een dof geluid op het grootzeil neervielen".

En dan deze passage:

"Aan loef kwam een wit gordijn op ons af, dat vanaf de zee tot de leigrijze hemel reikte. 'Een sneeuwstorm', zei Greg. 'Neem een peiling op de West Mouse, voordat ie niet meer te zien is'. Bijna nog voordat ik tijd had gehad het handpeilkompas te pakken en de peiling te noteren, was het baken uit het zicht verdwenen. Het werd beestachtig koud in de sneeuwstorm en omringd door donkere boosaardige golven was ons wereldje ineens heel klein geworden. 'Dit moest ons natuurlijk in het smalste gedeelte van de Swin overkomen', gromde de schipper. 'We kunnen beter niet te ver doorvaren of we lopen vast'. Het waaide nu echt hard en het was bijna onmogelijk in de richting van de wind te kijken zonder verblind te worden. De kou drong dwars door onze kleren heen en onze handen raakten ondanks de handschoenen bijna bevroren zodat we om de beurt korte tijd aan de helmstok stonden. "Ik hoop', zei de schipper, terwijl hij met een somber gezicht rondtuurde, 'dat er geen stoomschepen door de Swin varen... '"

Ten slotte dit

".....ik bleef niet lang in de ijzige kou rondhangen, maar ging snel de warme kajuit binnen. Uit het voorschip hoorde ik boven het geloei van de primus uit'het aangename geknetter van vlees dat geroosterd werd. 'Er gaat niets boven een knusse kajuit als het buiten koud is, vindje niet?' David stak zijn blije gezicht om een hoekje van het vooronder, waarop het intense geluk van een trotse eigenaar af te lezen vieL 'Hoeveel worstjes lust je? '"

Zo gaat het door. Behalve spaarzame momenten van gelukzaligheid beschrijft Griffith een aantal 'near accidents'. Nuttig voor frostbiters, maar ook heerlijk leesvoer voor wie onder de kerstboom gezeten een warme oliebol of een hete Glühwein tot zich neemt en daarbij droomt over een witte kerst. Nou ja, ieder mens heeft recht op zijn eigen gekte.....

Jon Brakelé

Een Drascombe-fanaat uit Slagharen
Zou zo graag heel de winter door varen.
Sprak zijn dierb're Mathilde,
Die bij voorbaat verkilde:
'Man, je zit voor je't weet op de blaren!'