Oudeboekennieuws

Wat doet een 'uitgevroren' Drascombezeiler gedurende de wintermaanden? Hij komt de sociale verplichtingen na die hij gedurende de zomer heeft laten liggen. "Gut, leef jij nog?" is een van de reacties die je bij zo'n gelegenheid verwachten kunt. Maar met een béétje slijmen komt het meestal wel weer goed.

Een andere bezigheid om de winter door te komen is lezen. Over zeilen bijvoorbeeld.
In een van de vorige BAD's schreef ik over het boekje "De zwerftocht van de Lugworm", dat ik zó vaak had uitgeleend dat het zoekraakte. Een paar weken geleden belde Ton Wegman. Hij had nog een exemplaar van het betreurde werkje liggen dat ik gratis op mocht komen halen.

De tocht naar Durgerdam was op zichzelf al een feest. Wat woon je daar móói: aan het IJmeer, met het eigen schip voor de deur, en (op 22 november!) een langszeilende Drascombe in de mist. Met zo'n uitzicht heb je nauwelijks lectuur nodig om gelukkig te zijn. Niettemin, nogmaals bedankt Ton.

Intussen ben ik wel nieuwsgierig welke ijzeren Hein er op die druilerige middag bij tien graden Celsius op uit trok; en waarom. Misschien is het antwoord te vinden in datzelfde boekje over de Lugworm waaruit ik nu - dankzij Ton - een stukje citeren kan:

.....Het was op de morgen van 2 oktober, toen we aan de kade lagen in St. -Domineuc (in afwachting van de overtocht naar Engeland die door aanhoudend slecht weer telkens moest worden uitgesteld) dat er een gevoel van neerslachtigheid over ons kwam. Het had die nacht hard geregend en alles was doorweekt, met inbegrip van onze slaapzakken. Toen het licht werd ging de gietregen over in een lichte motregen, die de rest van de dag beloofde aan te houden, en het afschuwelijke van terug te moeten keren naar ons Engelse, vochtige klimaat, naar de onafgehandelde aanslagbiljetten van de belasting, de achterstallige bijdragen aan het ziekenfonds, het leek allemaal zo verschrikkelijk ver verwijderd van Korfoe.
Op zo 'n moment is het goed je eigen ego een opkikker te geven. "Lieveling", zei ik tegen de neus aan de andere kant van het midzwaard, "vind jij ook niet dat wij dapper zijn? " Er heerste een lange stilte; een oog kwam onder de deken vandaan, ging open en richtte zich tenslotte op mij.
"Dapper", herhaalde ik. "We hebben een reis gemaakt van drieduizendmijl. Als de mensen dat horen moeten ze ons toch wel dapper vinden. Het oog bleef me aankijken. De regen begon weer op het tentdak te roffelen. "Denk eens aan de gevaren die we doorstaan hebben. Schipbreuk, strandingen, zonnesteek ". Ik kon zo gauw niets anders bedenken en bovendien, een van de dwarsverbindingen van de Lugworm priemde precies in mijn lever en ik hield het niet meer uit. Ik draaide me om en trok een knie op (dat ging net, zonder de midscheeps van de Lugworm te verbreden). De blauwe plek op de andere heup deed zich nu geducht voelen. We hadden reeds lang de nutteloze taak opgegeven onze luchtbedden op te pompen; ze waren binnen enkele minuten toch weer leeg.
"Van mezelf vind ik dat wel", zei ze. De slaapzak leek eensklaps nog vochtiger en de aanslagbiljetten veel erger. "Jij bent een zeeman, geboren en getogen", ging ze voort. "Voor mij is de zee één groot, onbekend gevaar. Als er iemand dapper is dan hen ik het. Echt moedig zijn is iets doen, ook al ben je doodsbang. ..ja, ik vind dat ik echt moedig ben.
..;"

Tot zover Ken Duxbury in "De zwerftocht van de Lugworm", dat nu weer in mijn boekenkast staat en dat ik elke Drascombezeiler (in spe) aan kan raden maar nooit meer uit zal lenen.

Een ander boek waar ik toevallig tegenaan liep en waar ik erg blij mee ben is "In de schaduw van de zuidpool. De reddingsexpeditie van Shackleton herbeleefd, door Arved Fuchs". Het lag zomaar voor het grijpen bij de Slegte. In dit mooi uitgevoerde en prachtig geïllustreerde boek beschrijft Fuchs hoe hij in een replica van de James Caird de tocht van Shackleton nog eens dunnetjes overdoet, en overleeft! Terwijl ShackIetons dodenrit uit nood geboren was lijkt die van Fuchs c.s. letterlijk gekkenwerk. Maar spannend is het wel. Het boek is (was begin december) nog bij De Slegte te koop voor een habbekrats. Een Aanrader voor mensen die van enge reisbeschrijvingen houden!

Jon Brakelé



Minki whales and giant trophies

You may be interested to know that I sailed up to Arisaig to meet up with the Drascombe people, on Tuesday, who are at the rally there. There were around six boats there. Very interesting.

It is rather what Jan Maurits reported. Over here all seem to have the latest Suzuki 4 stroke outboards, or the even newer diesel ones. The sight of so many Drascombes powering about the ocean was rather sad. Not that there was much wind. But even when there was a small breeze everybody still all seemed to be playing ‘follow the leader’... motor sailing! All crews were doing day sailing from tents at a campsite.

I did not have the time to join in, as I needed to be back home today. But I did have a short meeting with Bob Heasman who is the Scottish representative for the Drascombe Association. There was no talk of any of the group doing a longer cruise next week. I hope to meet up with Bob again in the autumn. Then I can find out whether there is really any interest in live aboard cruising.

So my idea of setting myself up as a focus on this coast for real cruising types still seems the way to go. Bob is very friendly, I might be able to assist.

There were only two Drascombes at a local regatta at Kilchoan last week. There is an enormous, thirty centimetre high hundred year old trophy that Drascombes can race for. Wilf Monteith used to attend the regatta some years ago. The other boat (John Hatton) has attended the event for years, and has his name all over the trophies. But probably without too much opposition, so I gave him a race. He won by miles! But that was day one.

On day two I left my crewman behind and unloaded about fifty kilograms of stuff from Whisper. Then I beat him, but only just! The trophy raced for by Drascombes on day two is quite a bit smaller sadly. The regatta is great fun, a real family affair, but not attracting enough Drascombes. I must try to remind the Association of the event.

My GPS tells me that I have notched up about 250 nautical miles around and about this summer and I have not even done a long cruise yet! And oh, yes... there is a Minki whale off the peninsular. He has been around all summer. It's strange to be sailing along in the dark and hear one surface next to you. Next morning as I was becalmed he came back to play around me. Diving under Whisper as I motored slowly against the tide. Unfortunately I did not have my camera.

Hope all goes well for you all. Any good stories from France’ Morbihan Cruise with Captain Chris? Enjoy and groetjes aan allemaal,

Tom Colville,
Whisper of Sunart


Getting paid for sailing your Drascombe?

Summer has come at last, after long weeks of low temperatures we have now been allowed to share some of the weather that the rest of the UK has had for weeks, and so I went sailing.

I have now discovered a good way of justifying the expense, and that is to collect shellfish as I go. There is a good market for the shellfish that can be collected along the shoreline. I don't know the Dutch word, but ‘winkles’ - like snails but they live on the rocks - can be sold to a fish agent for 1,20 sterling (about two euros) a kilo. If you find a good spot where no one else has been for a while it is possible to collect bucketfuls in a short time. So I came home with almost 75 kilos, in sacks, that had taken about six hours to pick over two days. That is not a bad rate of pay for messing about in boats! Whisper can be sailed into the tightest corners where no one else dares to go and sailed home, without the Iron Horse needing to burn fuel.

Ellen says that if I come back with almost ninety sterling each time I go out for a few days I may go again, so that's good as well.

Klik voor vergroting Klik voor vergroting Here are a few other fotos of Whisper at her mooring where she dries out at low water, and a view looking back from near Arisaig with the Ardnamurchan peninsular in the distance. In the last photo - if you can spot it - there is a get away from it all holiday cabin. It has the view in the other photo.

I am really starting to get a better feel for the area, The Looking for Tom Cruise might be a big success in summer 2005 (D.V.!).


Klik voor vergroting Klik voor vergroting One thing you may be interested in, I have solved the problem in the Coaster of the small self draining holes on the side decks. I first removed the small copper inserts which I always felt were too small. Drilled the holes out bigger so that it is now 22 millimetre. Then I made other copper pipe inserts from an old bit of water pipe and fitted/sealed them in the holes in the same way as the original.

Finally I made two ‘cowls’. These are small, almost spoon shaped covers which I have fastened outside the hull over the holes, with three screws each. They are fitted so that they are open on one edge. This is facing to the stern and slightly down. Because they are only open at the stern the water flowing along the side of the boat goes over them and a vacuum is caused which sucks the water out from the inside of the cowl. So effectively that any water on the sidedeck is simply sucked away. You really hear a sucking sound like someone enjoying their soup!

Klik voor vergroting

The cowl also seems to stop the water from coming in through the hole onto the sidedeck when you are sailing showing your thigh - as we all seem to have that intrepid habit of going out when the wind is too strong (and I'm naming no names here)! The photo shows the idea, there are no patents on it.

If someone knew a plastics moulding company it might be a good thing to get them made in polypropylene or some UV stable plastic. Then they could be beautiful, and riveted in place. They would also have the advantage then that they would be flexible enough to withstand any hard landings etcetera. Mine are a bit more solid.

Hope 2003 has proved fun,
Sterkte en Veel Vaarplezier,

Tom Colville
Whisper of Sunart