A Dras lovestory


Kinderarbeid Klik voor vergroting

Het was ergens in augustus 2010. Ik ga op verlof met de kinderen naar Schiermonnikoog. We zijn dol op het eilandgevoel, water, wind en die horizon boven de wadden en de zee. Tussen de regenbuien door wordt er gefietst, gewandeld en naar de jachthaven gegaan. Terwijl de kinderen krabben en kwallen vangen, bestudeer ik het lekkers in de haven.

Mijn aandacht wordt getrokken door een klein bootje op het Wad, met twee mannen erop. Ze hebben de zeilen gehesen en vertrekken van hun ankerplek. Geboeid kijk ik toe. Mijn aandacht wordt nog meer getrokken als het stel terug vastloopt. Dit is altijd interessant, blijven kijken, hoe lossen die twee dat op? Altijd een beetje fun om door je verrekijker stiekem ramptoerist te zijn en te zien hoe het kan mislopen bij aanleggen en afvaren. Foei toch. Wachten ze tot er meer water staat? Groot is dan ook mijn verbazing als één van de twee, ik geloof zelfs de stuurman, overboord stapt en in kniehoog water de boot gewoon naar dieper water begint te duwen. En met succes!

Wat was dat? Een kieljacht zonder kiel? Een boot waar alle problemen mee zijn opgelost bij het navigeren, je stapt gewoon uit als het misloopt. Waauw!

Daar moet ik meer van weten. En van het ene komt het andere. We komen de bootjes tegen, achteraan in de haven. Ze klitten ook blijkbaar steeds samen. Ahaa, ze worden gemaakt door Honnor Marine, ontdekken we. Was dat ook niet de fabrikant van de 420? Daar waren we vroeger ook zot van.

Het is liefde op het eerste zicht... Hoe heet dat type boot? En we vragen het aan de eigenaar van een motorjacht, die net nipt van zijn middagborrel. "’t Zijn Drascombes, je ziet ze hier veel en ze zijn behoorlijk snel" is het antwoord. Waar hij dat laatste vandaan haalde, is me nog steeds een raadsel. Terug thuis weten we welke zoekterm we moeten intikken.


Kinderarbeid Klik voor vergroting

Kinderarbeid Klik voor vergroting

Kinderarbeid Klik voor vergroting


Kinderarbeid Klik voor vergroting We ontdekken de site van de NKDE. Is dat een magneet zeg! We worden snel lid. Het voorjaar daarop huur ik Slow van Elbert De Beus. Slow wordt geleverd in Herkingen en we spreken af met Elbert dat hij ons komt ophalen, een week later in Middelharnis. Wat een luxe, zeg. Zalig. Een fijne week Grevelingen, stukje Oosterschelde, Volkerak en dan nog Haringvliet. Dit smaakt naar meer.

In de zomer van dat zelfde jaar huur ik Slow nog eens en gaan we een week lang alle hoekjes van het Veerse Meer verkennen, deze keer met de kinderen.

Het wordt een onvergetelijke vakantie, met alle soorten regen en steeds goeie wind. 'De Piet' in Arnemuiden is onze uitvalbasis. We hebben de steiger voor ons alleen, alsook het geleverde sanitair, dankzij het mindere weer.

De Berlingo blijft op de parking staan en heeft de functie van 'base-camp'. Als het eten op is in de boot en we hebben nood aan propere kleding, dan zakken we af naar het kleine haventje in de buik van het Veerse Meer. Als het een dag echt te gortig regent gaan we met de auto naar de bioscoop in Vlissingen, ze spelen de eerste Smurfen-film.

In 2012 doe ik nog een dubbelgezinsvakantie in een gehuurde grundel, Heer Hendrik, op het oostelijke deel van de Wadden. Twee vaders met vier kinderen. Wat een zalige zeilregio. En het blijft uitkijken naar de kleine scheepjes.


Kinderarbeid Klik voor vergroting

Kinderarbeid Klik voor vergroting

We ontdekken ook dat 'modder' vele gezichten heeft op onze tocht naar Noordpolderzijl.


Kinderarbeid Klik voor vergroting In het voorjaar van 2013 huur ik Black Swan, een Cruiser, bij Waddeninzicht met mijn vriendin Nele. We zien al de hoeken van het Lauwersmeer en komen tot de conclusie dat een Cruiser toch wat krap is. Zij slaapt in een soort hangmat-draagberrie met haar neus tegen het dak van de cuddy. Dit geeft ‘s nachts soms problemen, als ze recht probeert te veren en vergeet dat ze in een Drascombe Cruiser slaapt. Gevolg: Net geen bloedneus. Maar de liefde is groot. Alsook de kuip.

In de zomer van dat jaar gaan we op vakantie naar Cornwall, min of meer in de buurt van de geboortestreek van de Drascombes. (Ik zeilde in de zeventiger jaren als opstapper voorbij deze kusten op weg naar Cork in Ierland.) We komen daar opnieuw terecht naar aanleiding van de mooie film 'The art of catching lobsters' van Jane Drake. Een aanrader, als je je hart wil verliezen voor deze streek met zijn vele kreken en kliffen. En jawel, op uitstap naar St Yves, ligt daar niet in de verte een Lugger voor anker? 'Drascombe-autist', mompelen de kinderen. Tja.


Kinderarbeid Klik voor vergroting In 2014 wordt er niet gezeild, maar breng ik een bezoekje aan Michel Maartens in Huizen, op een godvergeten dag tijdens mijn vakantie in Amsterdam. (We hebben zicht op het IJmeer met in de verte het paard van Marken. Ook leuk om de passage in het oog te houden.) En we wisselen van gedachte over aankoop, huren of Drasdelen. Na al die jaren kijken van mij, is zijn advies: "Ja, het gebeurt meer, die liefde op eerste zicht. En dan heb je twee wegen. Je laat het een stille dood sterven of je geraakt er nooit vanaf en je koopt er één." En naar aanleiding van mijn vraag tot Drasdelen ( naar analogie met autodelen), is zijn antwoord. "Je kan het proberen, maar de kans op succes is klein, gezien de aard van het schip en zijn baasjes." D'as eerlijk.

Deze zomer in 2015 doe ik de ultieme gok. Zeilen in Griekenland met een Lugger, bij Dragon Drascombe van de sympathieke Phil Osborne. Onze Drascombe-spaarrekening wordt geplunderd. Een chique villa met zwembad, wifi en een Lugger aan de bijhorende steiger. Zwembad voor de dochter, wifi voor de zoon en een Lugger voor vader. (Mijn advies, ga nooit te ver in compromissen met pubers).


Kinderarbeid Klik voor vergroting Na een vlucht Brussel – Corfu, een ferry naar de stad Igoumenitsa op het vasteland, en tot slot een rit van meer dan 130 km in de Citroen camionette van Phil (gek, een Walesman in een Franse Auto), komen we moe maar gelukkig, aan in ons mooie huis aan de baai van Nidri op Lefkas. Ons Ionisch zeilavontuur kan beginnen.

Inmiddels is gebleken dat de kinderen toch niet echt gebeten zijn door het zeilvirus. Vooral niet omdat de wind het meestal laat afweten in de voormiddag. De wind is erg grillig, qua richting en sterkte in dit deel van de Middellandse Zee. Ofwel niets, ofwel net iets te veel en te gevaarlijk voor de open Lugger. Met bijgevolg een ongeruste Phil aan de telefoon, met de vraag wat onze plannen zijn voor die dag. Het kan er lelijk onweren, merken we.

Dit geeft ons de kans om veel te lezen op de vele windloze momenten.

Besluit van dit hele verhaal? Ik weet het niet goed. Ik spaar naarstig voort totdat ik mijn eigen scheepje kan aanschaffen. Wat zijn ze duur, die krengen; alhoewel ik heimelijk hoop, ergens een vaste huurder te worden, bij iemand met een Coaster. Het liefst in Zeeland en omstreken. Het Veerse Meer is mijn thuiswater.


Kinderarbeid Klik voor vergroting

Kinderarbeid Klik voor vergroting

Ik hou de opmerking van Michel in het achterhoofd; "De kans is klein gezien de aard van het schip en zij eigenaars". Hoe zou ik zelf zijn?

En toch, wie zich aangesproken voelt door dit verhaal, mag mij steeds contacteren om de voor- en nadelen (samen) af te wegen voor verder samenwerking.

Peter Mous
Occasioneel huurder van Slow, Black Swan en Annie B.
Peter.mous@telenet.be