Weerbarstig KroatiŽ


 Klik voor vergroting

Drascombe Coaster ZILT koos dit jaar voor de 6ste keer KroatiŽ als reisdoel. Eerder bezochten we daar Pula (IstriŽ), Rab, Hvar, Kortula, Brac, Murther, Trogir en diverse kleinere eilanden (zie eerdere reisverhalen in ElectroBaD). KroatiŽ is een fascinerend land of misschien kun je beter zeggen (ei)land want daarvan hebben ze er 1185! Een zeileldorado in optima forma. Toegegeven het is een eindje rijden (we reden dit jaar in totaal 3900km) maar dan heb je ook wat.

Dit jaar reden we via Oostenrijk (inclusief tot diep in de nacht ľ finale WK op kleine stadcamping) en via Spilt, na een korte veerboot oversteek, naar Hvar. Daar werd camping Vira, want dat is nog steeds ons concept: kamperen met boot min of meer voor de tent. Dat laatste is altijd wat gokken. Hoever ligt de boot van de tent, is er goede trailerhelling in de buurt, zijn er steigers dan wel een mooring? Liggen de boten een beetje beschut? Wat zijn de heersende winden?

Campsite Vira heeft, naast dat het een meer dan fijne camping is, een prima helling, ligt goed beschut maar van enige aanlegmogelijkheid was geen sprake. Gelukkig bood een aardige Fries zijn duikdiensten aan om een ketting/lijn/boei aan een onderwater liggend beton blok (groot genoeg voor formaat Titanic) te bevestigen.

Dat dit blok op ruim zeven meter diepte bleek te liggen, werd pas duidelijk bij vertrek toen e.e.a. natuurlijk ook weer gedemonteerd moest worden. Ik vind mín hoofd onder water steken al eng maar gelukkig is reisgenoot M. in het bezit van een indrukwekkende rij PADIís. Voor hem kent de diepzee geen geheimen maar ruim zeven meter zonder fles is toch wel een stukkieÖ


 Klik voor vergroting

Na diverse pogingen en terwijl ik op het punt stond om de boel maar te kappen, liet een machoiaanse Italiaan zich uitdagen om de diepte op te zoeken. De uitleg van het gebruik van een harpsleutel had nog wat voeten in de aarde maar na een hoopvolle duim omhoog verdween hij onderwater om twee minuten later boven te komen met mín ketting en lijn in zín hand. Echte kerels die Italianen.

Verder een prachtig zeilgebied. We bezochten Brac, de Paklevi eilanden en diverse baaien&bochten. Lees meer over Hvar op http://www.hvar.nl/.

Om het autorijden tot een minimum te beperken namen we de veerboot van Hvar naar het noorden (kosten vrijwel gelijk- benzine, tol, etc). Een aan te raden optie. Geweldig om tegen het vallen van de avond de kust van KroatiŽ aan je voorbij te zien trekken. Krakkemikkige boot, veel backpackers maar helemaal leuk.

Op de iPad konden we koers en snelheid van de kapitein nauwlettend volgen maar we konden hem niet op Costa Concordia-achtige toestanden betrappen. De volgende ochtend bereiken we enigszins brak het eiland Cres waar we aan de westkust camping Slatina vonden. Hier een perfecte helling en mooie eigen steiger/ligplaats (wel tegen betaling van 10 euro per dag).

Het is hier beslist rustiger, er is nauwelijks recreatieve vaart en zeker geen grote en snelle jachten. Leuke tochten naar onbewoonde eilanden, dito baaien en duikspots.


 Klik voor vergroting

 Klik voor vergroting

Tot op zekere middag een vreemd geluid onder de boot roet in het Drascome-eten gooide. Na een snelle inspectie bleek het zwaard afgebroken en nog aan de talie onder het schip te bungelen. Ondanks het relatief kalme zeetje (2-3Bft) maakt het zwaard harde klappen tegen de bodem.

Dankzij snel ingrijpen van M. en ondergetekende, dapper bijgestaan door ons beider vrouwen, slaagde we er in om het zwaard plat tegen de onderkant te fixeren. ZILT leek wel een rollade met al dat touw om haar heen. Daarna op een sukkeldrafje richting thuisbox alwaar het zwaard onder ZILT uit werd gehaald en geborgen.

Gelukkig was Michel Maartens middels telefoon/mail-contact bereid mij de hogere Drascombe-zwaardkunde bij te brengen, nogmaals dank daarvoor! Conclusie: veel voor de wind zeilen en verder genieten van een Drascombe als motorvessel, zeker ook geen straf. Gelukkig nog maar drie dagen te gaan en wind heeft er nauwelijks meer gewaaid.

Toch blijven er nog vragen over. Waarom is de talie zů kort dat het zwaard klem blijft zitten na breuk? Nu kon noch de zwaardkast-deksel gelicht worden, noch de talie gekapt.

Ik moet er niet aan denken dat dit gebeurd zou zijn tijdens een solotochtje in het voorjaar op het IJsselmeer bij windkracht 5. Ik was volstrekt kansloos geweest en het zwaard had binnen no time een paar fraaie gaten in het fragiele ZILT-vlak geprikt. Is er een reden waarom de talie van staaldraad is (althans in het geval van ZILT)? Waarom geen dynemaalijn? Even sterk en makkelijker te kappen.

Had ik e.e.a. kunnen voorkomen? Elk jaar vindt er een grondige zwaardkast-inspectie plaats. Maar dit naderend onheil had ik mijn inziens onmogelijk kunnen zien. Of is daar toch een trucje voor?

Moraal van dit verhaal: Wendt allen (als het er even inzit) de steven naar KroatiŽ, maar inspecteer uw geliefde bootje zo goed als mogelijk.

Gert Schouten
Coaster ZILT


 Klik voor vergroting