TWW 2014: de Westelijke route


 Klik voor vergroting

Vijf jaar geleden maakte ik een grote wandeling met mijn vader, toen 76 jaar oud, over de Boschplaat op Terschelling. Beiden zijn we liefhebber van de natuur op de eilanden. Zo dwaalden we door het ruige gras op zoek naar de slenken. Het zoute water trok ons als zeilers aan en we waren nieuwsgierig wat we zouden aantreffen. Dat bleek spectaculair, onder een mooi zonnetje bij windstil weer lunchten we aan de steile oever van de eerste slenk, nog net op de rand van het verboden gebied. We waren geïntrigeerd door het stromende heldere water en we constateerden dat je er zo zou kunnen aanleggen. Sindsdien zit die gedachte in mijn hoofd, meestal ergens ver weggestopt. Maar onlangs kwam ze weer boven.

Met het TWW in aantocht wordt Windguru meer en meer geraadpleegd. Het lijkt rustig weer te worden en de Boschplaat is vrij toegankelijk in november. Een week voor het TWW begin ik voorzichtig tegen Vincent, schipper van Coaster Pepe, over de Eerste Slenk te praten. Bij de toegang staat -1,9 meter kaartdiepte. Niet veel, bij hoogwater komt er 2,4 meter bij. En verder naar binnen wordt het alleen maar dieper…

Maandagochtend breng ik de kinderen nog naar school en daarna vertrek ik al snel met Vincent, pikken we Jos op bij een carpoolplaats en komen we in het begin van de middag in Lauwersoog aan, er staat een stijve bries. Na inschepen en herfstbladeren ruimen varen we af, als we op zout water liggen gaan we tanken. Zo komt het dat honderd meter buiten de haven de motor pruttelend stil valt en we hals over kop onder fok en druil een smal slootje op lagerwal in stuiven, Pepe om haar as draaien en zowaar enigszins gecontroleerd afmeren. Ik ben opstapper dus ik mag benzine halen en ontdoe me daarvoor eerst maar weer van skipak en zeilpak.


 Klik voor vergroting

Na alle escapades schemert het al als we aan de zoute kant afmeren en, heel verstandig, besluiten vis te gaan eten met Rob en Jos, bemanning van Zandloper. Zo hoort een TWW te beginnen.

Er ontstaat discussie over de routeplanning. Gezien mijn stiekeme plan stel ik voor zo veel mogelijk Westelijk te gaan, onder het mom van: Als de wind ZW wordt, komen we gemakkelijk terug. Men heeft er een hard hoofd in; we komen in de ochtend vast te laat om nog over de Paessensrede heen te komen! Gelukkig is er bereidheid het te proberen, en de volgende ochtend staan we fris en vrolijk om 6.30 uur, pikdonker, koud, klaar om te vertrekken. Zandloper heeft de ijsmuts inmiddels afgepeld. Gelukkig is de wind ons vriendelijk gestemd en met ZZW 4 varen we met beginnende eb en een rifje in het grootzeil eigenlijk best aangenaam westwaarts. Met een paar slagen wordt het wantij onder Ameland eigenlijk zonder problemen genomen, vroeg opstaan heeft geloond! We waarderen nu de ebstroom die we mee houden totdat we met vrijwel laagwater het vaarwater van de Zwarte Haan inkruisen. Hier maken we een héél klein vlotje en gooien we min of meer voor spek en bonen het anker op de plaat, maar eten we gewoon nasi.

We relaxen tot er langzaamaan weer water komt. Eigenlijk wil ik het avond tij benutten om zo dicht mogelijk bij de slenk te komen en mijn handig geformuleerde voorstel wordt met instemming ontvangen. Als we geen zin meer hebben gooien we gewoon het anker over boord is de algemene stemming. Ik weet dan al lang dat we door gaan zetten! Zo gaan we aan het eind van de middag ankerop en varen voor het lapje een prachtig rustige nacht in. Als het roer de bodem voelt gaat om 22.00 uur het anker weer over boord en liggen we hooguit een mijl voor de ingang van de Eerste Slenk. Zandloper komt nog even vragen of we morgen echt om zeven uur ankerop moeten, we zijn toch al zo dicht bij? We gaan op zak en nemen een borrel. Toch wel een lange dag geweest, eigenlijk twee dagen in één.


 Klik voor vergroting

Als de wekker gaat kan ik maar moeilijk aan de gedachte wennen dat we hier voor ons plezier zijn. Het is koud, erg mistig, vol condens en vooral erg donker. Zelfs de harde werkers van Nederland liggen nu nog in hun nest en wij moeten eruit. We laten ons niet kennen en we hebben ook geen speling. Koffie doet goed, evenals de gedachte dat we over een uur aan ons middagdutje kunnen beginnen.

Het is windstil en erg mistig. We roeien naar Zandloper, men is wakker en ook al gereed om te gaan. In het donker klinken wijze woorden. ` Het is goed dat we hebben gedaan wat we hebben gedaan!` Daar kunnen we het alleen maar mee eens zijn. Als we gisteren niet hadden doorgezet was ons plan nooit tot uitvoering gekomen. In de mist roeien we 2,5 knoop. Er moet dus een flinke stroom mee staan! We zien niets, maar op de oever horen we vele vogels. We gaan dus goed! Zo drijven we langzaam maar zeker het land in, adembenemend. Magisch in deze mist en met deze stilte. En voor mij ook ontroerend, ik kan weer een vinkje zetten op mijn lijstje en deze ervaring meteen delen met super reisgenoten.

De Navionics kaart klopt op de meter. Ieder eilandje staat er op. Zo lezen we op de kaart dat we de eerste duintjes passeren; we hebben ze alleen nooit gezien. Wel zien we dat het steeds smaller wordt, dat klopt volgens de kaart. We besluiten achterstevoren verder gaan, keren is er straks niet meer bij. Als we uiteindelijk afmeren is het inmiddels zo smal dat we aan twee kanten van boord kunnen, maar nog steeds zeventig centimeter diep èn met steile oevers!


 Klik voor vergroting

Van een middagdutje komt niks meer. We genieten van de omgeving en de koffie terwijl het zonnetje pogingen doet de mist weg te branden. We gaan lunchen in Oosterend. Van de zes gps`en van Zandloper gaat de wandel-gps mee. We willen vanavond graag weer op eigen boot slapen.

Door moerassig gras lopen we naar het dichtstbijzijnde pad, onderaan de duinen. Daar giet Jos zijn ‘waterdichte’ moonboots leeg en lopen we de laatste vijf kilometer naar het dorp. Alle horeca blijkt dicht te zijn! We komen uit bij de huifkarverhuurder Puur Terschelling in de hoop daar een goede tip te ontvangen. Die heeft de uiterst vriendelijke uitbater niet, we mogen wel koffie pakken en uitrusten. Wat een gastvrijheid, deze meneer geeft daadwerkelijk invulling aan de term gastheerschap. Als we de zes kilometer terug lopen fantaseren we over hamburgers zoals ze die bij het Posthuys hebben.

Het diner wordt vandaag reeds bij daglicht genoten en zo zijn we mooi op tijd voor het Happy Hour aan boord van Zandloper waar we tegen een enorme voorraad bier zitten aan te hikken. `Gewoon een beginnetje maken` zegt Jos, `dan valt het uiteindelijk altijd mee!` Vanavond weer vroeg te kooi en morgen uitslapen tot acht uur!


 Klik voor vergroting

Er is vanmorgen (?) tijd voor eieren met spek en twee keer koffie. Dan merken we om half tien dat de vloedstroom daadwerkelijk tot stilstand is gekomen, het is inmiddels een uur na hoog water. We hebben nog twee mijl te gaan tot de drempel, dus wegwezen. Maar wel op z’n elfendertigst, voor roeien is het te smal en bomen gaat slecht zonder roer en zwaard. Klooien kan hier zonder risico, maar haast is geboden en als we bij het open water komen is het water inmiddels veertig centimeter lager dan toen we er in kwamen…

Al geulen trekkend bereiken we uiteindelijk dieper water en maken we ons op voor een lekker dagje zeilen. Totdat recht voor ons zeehonden op de plaat liggen waar volgens meneer Navionics een geul loopt van twee meter diep. We gokken bakboord en lopen vervolgens zo hard omhoog dat we nog maar net het roer eruit krijgen. Dat is een opluchting maar voor we het weten liggen we muurvast en even later lijkt het alsof we op een Alp liggen met uitzicht op een diepe geul met steile oevers honderd meter verderop: hoe krijgen we dit toch voor elkaar? Ons rest niks anders dan ons voor te bereiden op een nachttochtje op de avondvloed naar de haven van Nes waar we graag willen zijn voordat de voorspelde zeven Beaufort ons bereikt. Zo gaan we vroeg in de avond weer ankerop terwijl de vlagen net even hun scherpe kantjes kwijt zijn en hebben we een prachtige tocht onder een heldere hemel met volle maan. Het is weer laat als we de haven binnenlopen, niet te laat voor de kroeg, maar wel voor ons en we gaan in de kuip verder waar we gisteravond een beginnetje hadden gemaakt.


 Klik voor vergroting

Als we willen kunnen we vandaag de héle dag uitslapen. Het lukt alleen niet, ons ritme is anders. Gelukkig waait het wel stevig, zo genieten we extra van de voorzieningen die nu binnen handbereik zijn en zitten we al snel in het café bij het open vuur met koffie en appelgebak. Ons leven is goed en we speculeren over de vraag hoe koud het is onder het Willemsduin waar het èchte TWW zich afspeelt.

Omdat we vinden dat we wat moeten doen, bezoeken we uitgebreid het Natuurmuseum, waarna de wegen splitsen. De bemanning van Zandloper is stoer en trotseert de regen om aan boord te gaan lunchen. De Pepe bemanning gaat terug naar NesCafé en vermaakt zich de hele middag aan de stamtafel op sokken in T-shirt. Heerlijk! Rond borreltijd zijn we weer compleet en zo gaat het dagprogramma langzaamaan over in het diner in de serre terwijl de regen op het dak klettert en de wind nog steeds vecht om aandacht.

Op zaterdag is het weer vroeg dag, de wekker moet er alweer aan te pas komen om de laatste vloed naar het oosten te pakken. De wind is redelijk tot bedaren gekomen en aan de wind onder fok en druil is het mooi bezeild naar Lauwersoog waar we om vijf over twaalf aan komen en veroordeeld zijn tot een uur wachten. Dit uur geeft ons net de gelegenheid om af te maken waar we een paar dagen gelden aan begonnen zijn, Zandloper is weer net op tijd drooggelegd!


 Klik voor vergroting

Opgeruimd varen we daarna nogmaals naar de sluis, waar we te horen krijgen dat we op zeven bootjes moeten wachten! Het kwartje valt als we achter ons Orion zien strijken. Zo is de vloot dan toch nog bijna compleet, ware het niet dat Dulcibella deze schutting op een haar na weet te missen. Na deze flitsende ontmoeting van vijftien minuten verliezen wij elkaar al weer uit het oog als de meute het Lauwersmeer op vaart en wij samen met Zandloper de haven in draaien, vrouwen en kinderen verwachten ons!

Sytse Terpstra
a/b Coaster Pepe