“Rustig en Beheerst” naar de Duitse Waddeneilanden

Elk jaar weer een bron van stress: het plannen van de vakantie. In 2012 wilden we geen stress en zouden we het anders aanpakken: we hadden dus helemaal niets gepland. Op de eerste dag van onze vakantie, Hemelvaartsdag 17 mei 2012, stonden alle opties nog steeds wagenwijd open: met de auto richting Franse Atlantische kust, met een vliegtuig naar de zon of met Seanymph achter de auto naar de Duitse Wadden. Die Duitse Wadden, daar waren we nog nooit geweest en ze stonden erg hoog op onze agenda. Helaas waren de weersomstandigheden zo half mei niet erg behulpzaam want het leek wel of in heel Europa de weergoden last hadden van ADHD. Wisselvalligheid in Frankrijk, lagedrukgebieden in Griekenland, zon, regen, wind, wolken, er was geen peiling op te trekken. Het gevolg: last-minute-stress!!

Nadat we ons eerste vrije weekend koortsachtig achter de computer hadden doorgebracht op zoek naar leuke last-minute-aanbiedingen, bleek op maandag dat we te maken zouden krijgen met een tijdelijke opleving van het weer. Een hogedrukgebied ging zich ontwikkelen boven de Duitse Bocht. De last-minute-knoop werd doorgehakt en op dinsdag 22 mei vertrokken we met Seanymph achter de auto richting Ostfriesland. We hadden gekozen voor Accumersiel, een klein plaatsje op het Duitse vasteland, ten zuiden van het Waddeneiland Langeoog.


 Klik voor vergroting

Accumersiel heeft een mooie “zoute” jachthaven met een trailerhelling en ruimte om auto en trailer veilig achter te laten. En: vanaf Den Helder maar 280 kilometer, dus makkelijk te doen voor deze luie automobilist. Zo rond 16:00 draaiden we onder een stralend zonnetje het terrein van de jachthaven op en kon ik meteen de trailerhelling inspecteren. Het was half tij en de onderste 4 meter vertoonde een boel groene glibber. De helling zelf was echter mooi breed en niet te stijl. Ja, dit zou best wel gaan lukken.

Op dus naar het kantoortje van de plaatselijke Hafenmeister om ons te melden. Die Hafenmeister bleek een amechtig zuchtende man met snor te zijn. In mijn beste Deutsch, met af en toe het in die streken gebruikelijke “Moin Moin”, vertelde ik hem vrolijk dat ik sehr gerne van zijn Slipp gebruik wilde machen. Toen werd het even stil…..

De Hafenmeister keek nog zorgelijker dan hij al deed en begon omstandig uit te leggen dat de trailerhelling alleen maar met Hochwasser te gebruiken was. Op mijn naïve vraag wenn das Hochwasser dan wel ungefähr zou wesen, kreeg ik als antwoord: “Halb zwei heute nacht”.

Half twee vannacht! Nou, daar ging deze Smidt dus echt niet op zitten wachten. Die Drascombe van ons weegt niks en kon (volgens mij) heus nog wel diezelfde middag te water worden gelaten.

Het plan was even simpel als ingenieus. Ik zou de auto op het niet-glibberige droge gedeelte van de helling laten staan en de kanteltrailer met boot door middel van een touwtje (dat wil zeggen: onze ankerlijn) gewoon rustig en beheerst af laten zakken. Zolang je er voor zorgde dat die ankerlijn aan de ene kant vast bleef zitten aan de auto èn aan de andere kant vast bleef zitten aan de trailer, was er niks aan de hand.

“Rustig en Beheerst” waren de hoofdelementen van het plan, want bij het traileren hanteer ik als “Regel Eén” dat nóóit maar dan ook nóóit de wiellagers van de trailer onder water mogen verdwijnen. Uit allerlei enge verhalen had ik namelijk begrepen dat de combinatie van wiellagers plus zout water uiteindelijk resulteert in op de snelweg afbrekende wielen en veel, héél veel ellende met verzekeringsmaatschappijen.

Zo gezegd, zo gedaan. De 12-millimeter ankerlijn werd bevestigd aan de trailer en een paar slagen rond de trekhaak genomen. Daarna werd de trailer op de rem gezet, het neuswiel naar beneden gedraaid en de hele santenkraam losgekoppeld van de auto. So Far-So Good. De Hafenmeister stond het allemaal met Argusogen en een vermoeide blik te bekijken. De rem ging van de trailer af en rustig (en beheerst) vierde ik de ankerlijn op. De trailer begon zich rustig (en beheerst) volgens plan richting waterlijn te bewegen. Althans: de eerste halve meter. De rest van het traject zou aanmerkelijk sneller en iets minder volgens het boekje verlopen. Toen ik de ankerlijn weer een beetje opvierde sprong die van de trekhaak af en onze trailer (mèt teerbeminde boot) stormde geheel op eigen kracht erg onrustig (en totaal onbeheerst) richting Langeoog. Nadat de trailer luid borrelend vrijwel geheel onder water was verdwenen, kwam de combinatie tot stilstand. Dat is het enige moment geweest waarop ik die Hafenmeister heb zien glimlachen. Nou ja, “glimlachen”… het was eigenlijk een brede grijns van oor tot oor.


Overigens had het natuurlijk nóg stommer gekund…. Klik voor vergroting Linda en ik hebben voor dergelijke gebeurtenissen een feilloze strategie bedacht die wij in de loop der jaren tot in de perfectie hebben kunnen ontwikkelen. Die tactiek is: gewoon rustig blijven en een gezicht trekken alsof dit precies allemaal volgens plan is gegaan. Af en toe gooien we er dan nog een luchtige opmerking tegenaan in de trant van “Ja, prima zo!” Zo ook in dit geval.

Gelukkig had Linda nog een lijntje naar de boot in handen en was er ook nog een klein stukje ankerlijn op de trailerhelling achtergebleven. Een vrolijk deuntje fluitend (maar inwendig natuurlijk vreselijk vloekend) maakte ik die lijn weer vast aan de trekhaak en zo haalden we de trailer, dit keer zonder boot maar mèt garnalen, krabben en zeewier, weer boven water. Terwijl we de trailer parkeerden in het blakerende zonnetje ontspon zich voor mijn geestesoog een horrorscenario van vastroestende wiellagers en kortsluiting in de wegrottende elektrische bedrading.

Alle naargeestige gedachten over trailerperikelen lieten we maar even voor wat ze waren en de volgende dagen brachten we door op Langeoog en Baltrum. Heerlijke waddeneilandjes waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Zelfs de bevoorrading van de supermarkt gebeurt met paard en wagen! Langeoog heeft een superaardige jonge havenmeester die desnoods zorgt dat je ’s ochtends om 08:00 uur verse croissantjes hebt! Het treintje naar het twee kilometer verderop gelegen dorp is kraakhelder in vrolijke kleuren geschilderd en het eten in de restaurants was afgestemd op het volume van de gemiddelde Duitse herenmaag (fors).


De afstand tussen Norderney en Baltrum is maar een paar honderd meter Klik voor vergroting Na een paar dagen Langeoog zeilden we met hoogwater en een fris windje in de kont naar Baltrum. Daar werden wij de gast van de BBC. Voor onze Britse Drascombe toch wel een leuke gewaarwording, al betekende het in dit geval natuurlijk Baltrumer Boots Club. Ik heb nu ook weer iets om over op te scheppen, want ik kan voortaan met droge ogen beweren dat wij ons met ons tweemastertje hebben moeten melden bij de Luchtverkeersleiding! De havenmeester van Baltrum heeft namelijk als duobaantje dat hij ook het opperhoofd is van het nabijgelegen vliegveldje.

Eerste Pinksterdag hebben we heerlijk gezeild en zijn we op de oostpunt van buur-eiland Norderney aangeland. Niet echt een wereldreis want zoals je op de foto kunt zien, is de afstand tussen Norderney en Baltrum maar een paar honderd meter.

Tweede Pinksterdag brak zon overgoten aan maar het zeer uitgebreide scheepsweerbericht van Accummersiel Radio gaf als verwachting dat de Oostenwind later die dag naar het Noordwesten zou krimpen en dat daarna regen en wind het beeld zouden gaan bepalen. Wij besloten dus om die maandag via het Baltrummer Wattfahrwasser weer op de terugweg te gaan naar Accumersiel. Het was vallend water maar we zouden wel zien hoever we zouden komen. Met nog 10 centimeter water onder de romp roeiden wij op de wrikriem het vrijwel windstille haventje van Baltrum uit, jaloers nagekeken door de schipper van een inmiddels in de borrelende blubber vastliggend jacht.


 Klik voor vergroting Zodra het wat dieper werd kon de buitenboordmotor worden gestart en wij gingen tegen het aflopend tij in richting Wattfahrwasser. Dat Baltrummer Wattfahrwasser kreeg echter steeds meer Watt en steeds minder Fahrwasser. Op een gegeven moment werd ons pad zelfs gekruist door een groep Wadlopers!

Toen het te ondiep werd om de buitenboordmotor te gebruiken zijn we overboord gestapt om de tocht al Hooykazend* te vervolgen. Spoedig moesten we toch echt de handdoek in de ring gooien en werd het een kwestie van lekker in het zonnetje wachten op het water dat weer terug zou komen.

Uiteraard kwam dat water er (en altijd weer sneller dan je denkt). De wind kwam er ook bij en die bleek al van het Oosten naar het Noorden te zijn gekrompen. De rest van de route was dus mooi bezeild.

Na een heerlijke tocht kwamen we rond 16:00 uur, dus precies rond Hoog Water, weer in Accumersiel. De boot ging weer op de trailer (en vlekkeloos dit keer, echt waar) en zodra we alles weer op het droge hadden, rolde een dikke zeemist over de haven. Dezelfde mist die -naar wij later hoorden- in Den Helder zo’n beetje de hele Tweede Pinksterdag had verziekt.

Wij hadden onze eerste kennismaking met de Duitse Waddeneilanden gehad en het was prima bevallen.

Al hebben we nu wel een andere “Regel Eén” bij het traileren…

Roel Smidt
Coaster Seanymph
Den Helder

* “Hooykazen”: de boot al wadend achter je aan slepen. Genoemd naar Jan Hooykaas die met zijn scheepje Zeeslang de Wadden bevoer.