Op expeditie met opa.


 Klik voor vergroting

 Klik voor vergroting

De eerste kennismaking van kleinzoon Willem met de Swarte Swan was eind 2010. Net 2 jaar mocht hij even samen met zijn muisknuffel in de kuip rondlopen. Al groot genoeg om over de rand te kijken.


 Klik voor vergroting

Bij de regelmatige bezoeken aan opa gingen de verkenningen verder. Nog steeds op het droge. In de boot klimmen (“kan ik zelf!”).

Allerlei vreemde voorwerpen ontdekken: “Opa, wat is dit. Waarom?”. De kajuit werd verkend, de slaapplaatsen, bergruimtes. En opa beloofde: “Als je groot bent gaan we een keer samen varen. En op de boot slapen!”

Met 4 jaar al helpen de kuip leeg te hozen. Niet gezeild, wel met de kano water-ervaring opgedaan. En knopen geoefend.

Met 5 jaar de eerste zwemlessen. De belofte om een keer samen te gaan varen bleef een schuld.

In de zomer van 2014 was er eindelijk gelegenheid voor de eerste expeditie. Met overnachting.

Opa geholpen met het te waterlaten. Willem hield de boot vast zodat die niet wegdreef, terwijl opa de trailer parkeerde.

Toen samen de boot naar de ligplaats gevaren. Een windvlaag blies zijn pet weg, maar die konden we nog opvissen met een eerste “man-overboord” oefening.


 Klik voor vergroting

De wind- en regenverwachting was voor 2 dagen gunstig. Een tas met eten ingeladen, slaapzakken, slaapmuis, aaiplaat en extra kleren.

Vaarwel gezegd tegen oma en mamma en daar varen we. Niet te veel zeil, niet te schuin, leren op de hoge kant te zitten, uitkijken voor stenen net boven en net onder water. En op tijd een ankerplek zoeken want twee uur varen is best al lang.

We roeien en bomen langs de luwe kant van Frösö voor een gunstige landingsplaats. Het wordt een schuin oplopende rots: landvast voor aan een boompje en het anker zo ver mogelijk achteruit in het water. Na de lunch gaan we het eiland verkennen. Het is niet groot maar we kunnen verschillende paden volgen. Eerst rechtsom. En 2e keer linksom. En nog een keer middenover.


 Klik voor vergroting

 Klik voor vergroting

Elke keer is er wat anders te zien en te beleven. Een frambozenstruik. Botjes van krabbetjes in een meeuwennest. Een nachtvlinder, de nonvlinder, die zich verschuilt tegen een berkenstam. Golven die op de windzijde tegen de rotsen slaan. Een picknickplaats.

Op een gegeven moment is er even paniek. Willen is alleen teruggelopen naar de boot, opa kiest een andere route terug en hoort dan angstig geroep: “Opa! Opàà! Waar ben je!” Vlug terug om Willem gerust te stellen.


 Klik voor vergroting

 Klik voor vergroting

Tegen de avond drijft een visbootje met hengelaars langzaam voorbij. Beet! Een vis van 20cm. Dan volgas terug naar de huis.

Even later komt een canadees met 2 personen langzaam dichterbij, schuin tegen de wind in. “Misschien komen die hier wel kamperen”. Maar ze zwoegen voorbij, op weg naar de zuidelijke oever van Rottnen. Zo blijven we samen achter.

Eten koken doe ik eenvoudig: eitjes bakken met kaas en ham. Voedzaam. Nog enkele frambozen plukken als toetje en dan is het rond 20.00 hr wel bedtijd voor Willem. De aaiplaat is niet aangeweest, een teken dat we ons niet verveeld hebben.


 Klik voor vergroting

Helemaal donker wordt het niet. We hebben een rustige nacht en om 06.30 ben ik al weer op. De zon schijnt al volop. Willem slaapt nog een paar uurtjes door, half buiten zijn warme slaapzak.

Ontbijt met een gekookt eitje gaat er goed in met zijn verjaardagskado, een kampeermes-vork-lepel.

En dan vertrekken we weer. We zeilen we het eiland helemaal rond en daarna met ruime wind en een lekker vaartje terug naar de haven.

Bij het gesloten hek op de steiger duurt het opruimen Willem te lang: “Opa, kom nou!” Hij heeft haast om thuis te vertellen hoe het is geweest.

In de herfstvakantie lopen we samen naar het sluisje waar Ronnebyån ontspringt vanaf het Rottnen. We kijken uit over een grote baai met veel rotsen. “Hier hebben we nog niet gevaren”, zeg ik, “ dat zouden we ook nog wel eens kunnen doen”. “Ja, dat zou leuk zijn”, krijg ik als antwoord.


 Klik voor vergroting

En even later, na enig nadenken: “En opa, weet je wat? Misschien kunnen we dan wel twéé nachtjes op de boot slapen!”. “Nou, dat zou heel leuk zijn!”.

Jacob van der Schaaf
Coaster Swarte Swan