Klik voor vergroting

Kleintje Smis

We kennen het allemaal, de lichte onrust in het voorjaar, wanneer Hemelvaart dichterbij begint te komen. De Smis, met zijn feeders in diverse gedaanten, doemt op aan de horizon. En we kennen het ook allemaal, dat het niet altijd lukt om werk, privé en die noblests of sports te combineren.

Al met al werd het een kleintje Smis, dit jaar. Woensdag weg, om zaterdagochtend Orion weer in haar box te parkeren. Woensdagochtend riep de werkplicht nog, daarna was het een snelle tocht naar thuishaven Noordergat, waar Orion bevoorraad en klaar voor vertrek in haar box gereed lag. Zo’n kort tochtje vraagt om een wat minder chronologisch verhaal, maar zelfs twee en een halve dag zeilen levert weer de nodige mooie herinneringen op.

Surfing…

Om 05.00 uur de wekker. De voorbereidingen van de solozeiler: brood en stroopwafels bij de hand, heet water in de thermos, alles op grijpafstand van de luikopening. De weersverwachting, opklaringen vanuit het noorden, was al geheel uitkomen, de lucht roze met een toef witte wolken. Om zes uur ’s ochtends gaat de vloot ankerop, in een frisse oostelijke bries. Op naar de Peasensrede, een van de mooiste stukjes Wad. Als bevaarder van het Oostelijk Wad heb ik de tocht al vele malen gemaakt. De overgang van de diepe Zoutkamperlaag naar de rust van de plaat blijft me verbazen.


 Klik voor vergroting

Op fok en druil met de wind op de kont gaat het snel. Zo snel dat ik al gauw besluit om de druil weg te halen, als je de plaat op zeilt is volledige controle wel erg fijn. Voorbij ton Z9 begint Orion van de steeds steiler wordende golven af te surfen. Ik zit vrij noordelijk in de geul, in het diepe stuk, waar de vloedstroom al wat door staat en de wind goed vat heeft op het water. Met zeven, acht knoop suis ik de golven af, en telkens als ik denk: nou gaat de boeg de volgende golf in, komt Orions kop weer omhoog. Om vervolgens weer een duw in de rug van de volgende golf te krijgen.

We maken af en toe flinke zwiepers, maar het gaat snél. En achteraf: móói. In het geultje van de Peasensrede gaat het zwaard omhoog, het roer eruit. De fok steeds verder ingerold. Maar de stroom staat goed door, op het laatst ga ik met een theedoek aan fok nog steeds zes knoop. Totdat het water echt op is en het zand onder de kielbalk knarst. Bruce gaat overboord, tijd voor koffie en een stroopwafel, terwijl om me heen de ene na de andere boot een plek zoekt, met krabbend anker langs drijft of wanhopig een overboord geslagen riem achtervolgt.

Uitzicht

Bij het Oerd ligt de vloot drooggevallen, strak tegen de bordjes van het gesloten gebied aan. We respecteren de waddennatuurders, maar zoals altijd: we zoeken de grens op. De plek is perfect. Vlak onder de Amelandse kust, mooi beschut. De plaatselijke natuurdiender is al aan komen scheuren in zijn Landrover, om bij gebrek aan heterdaadjes weer af te druipen. Het Oerdduin, het hoogste duin van Ameland als landmark. En wat is er nou mooier dan bovenop dat duin je bezit te bewonderen. Het is ook een geweldig gezicht, de zwerm boten die als echte wadvogels zijn neergestreken, wachtend op de vloed. En onderwijl is er alle gelegenheid om bij te praten met kringgenoten en Amelandgangers die toevallig ook van het uitzicht komen genieten. Waaronder zich uiteraard een behoorlijke hoeveelheid bootjesmensen en kennissen blijken te bevinden.


 Klik voor vergroting

Palaver nieuwe stijl

De vaste admiraal was verhinderd, helaas. De vice-admiraal heeft de oude traditie van de wimpelsignalen overgenomen, en zowaar, het werkt. We zijn gezamenlijk ankerop gegaan op de Peasensrede, en onder het Rif wenkt de wimpel een ieder naar het palaver.

Natuurlijk moet iedere admiraal ook zijn stempel drukken, in zijn eigen stijl. Bestond het palaver voorheen uit een vriendelijke en duidelijke beschrijving van het plan (informatieve vragen stellen mag), nu schetst de dienstdoend admiraal een reeks van opties, met hun voors en tegens. Droogvallen bij Schier, ankeren tussen de hoge banken van de Schildknoopen, een rondje Schier via Plaatgat en Eilanderbalg. En ziedaar, het groepsproces doet zijn werk. Er vormen zich groepjes. Natuurlijke leiders staan op. Iedereen vindt zijn plek. Onze premier zou apetrots zijn op dit staaltje participatiedemocratie. De vice-admiraal kijkt tevreden toe.

Helaas kan ik niet meemaken hoe dit sociologisch experiment verder verloopt. Je moeder wordt maar één keer tachtig, dus tegen zonsondergang vertrekt Orion naar een ankerplekje bij de Peasensrede, voor een hobbelig nachtje en een vlotte tocht in de ochtend naar de haven. Waar het krioelt van de platte witte racebootjes, het Nederlands kampioenschap Laser Masters. Met een flink contingent leden van mijn andere clubje, de Twee Provinciën op het Paterswoldsemeer.

We verzetten het vizier. In de zomer een zwerftocht tussen de Deense eilanden. En daarna de twintigste TWW, een week Oostwad als de luchten laag zijn en de nachten zwart.

Thomas Ietswaart
Coaster Orion


 Klik voor vergroting