De professional

Zondagavond, telefoontje van vriend Jan-Evert, of ik een biertje kom doen in café Swart. Even bijpraten. Behalve wat zakelijke lastigheden, komt na twee biertjes het hoge woord eruit: ‘Ik kan echt niet mee met het Traditioneel Wadden Weekend’. Zie ik een stiff upperlip? Maar als iets echt niet kan, dan is dat zo.


Klik voor vergroting

Thuisgekomen lig ik nog een uurtje te malen: Alleen gaan of iemand anders vragen? Alleen zeilen is geen probleem maar de altijd opwekkende annonces van TWW-Admiraal A. echoën dan toch wat ernstiger in de oren. En wie te vragen? Eerdere opstapper Jelmer kan zeker niet maar BFF Jaap heb ik nog nooit gevraagd. We zijn ooit Best Friend Forever geworden in een zeilschool Valk en dat altijd gebleven. Maar ik geef mezelf weinig kans omdat zijn vaarseizoen (hij is schipper/eigenaar van zeilklipper Aegir) net afgelopen is en hij wel even genoeg zal hebben van de Wadden.

Maar, niet geschoten, altijd mis, en een e-mail is snel geschreven. Per kerende mail ontvang ik het volgende heldere antwoord. ‘Ik kan wel maar of ik wil is nog een heel proces. Je hoort. J.’ Lekker, daar kunnen we verder mee…

Ik maak met mezelf de afspraak dat als dat proces negatief uitvalt, ik alleen zal varen behalve als de schapen van de Waddendijk waaien.

Maar, enkele weken later ontvang ik een verrassend telefoontje gepaard gaand met het mij bekende gemopper (‘Ik snap niet dat jullie met die kleine k**** bootjes het Wad op gaan’, ‘als ik het niks vind stap ik af’, ‘ik doe ’t niet voor m’n lol maar voor jou’), maar de opstapper is binnen.

Woensdag 13 november - D-day. WindGuru laat nog te veel paarse voorspellingen zien maar we geven het het voordeel van de twijfel. Makkum ligt er desolaat bij, helling mag dat woord eigenlijk niet dragen, maar net voor zonsondergang drijft Coaster ZILT weer in haar element.

Eerste verordening van AA luidt dat we buitengaats de nacht doorbrengen, op een droogvallend plaatje net W van de Lorentzsluizen. Aldus geschiedt, met HW schut de sluismeester vijf Coasters (Batyr, Orion, Pepe, Zandloper, ZILT) en Drifter 22 Dulcibella de zilte nacht in. J. heeft wat moeite z’n draai te vinden maar als olielamp aan en Korenwijn open is, daalt de rust neer.


Klik voor vergroting

AA mailt/seint/appt de volgende bestemming, de Wierschuur, net ten oosten van Oosterend op Terschelling zal het wezen.

Het weer is donderdagochtend vroeg niet al te vrolijk, WZW 5-6, buien en dus geen zonnetje. Onder fok en druil aanvaarden we het TWW. Ik werk me te pletter om opstapper J. van koffie, broodjes en andere lekkerheden te voorzien. Stel je voor dat de stemming omslaat voor we goed en wel zijn begonnen.

Maar de eerste geluiden vanachter het helmstokje zijn bemoedigend. ‘Mmmmm, vaart eigenlijk als een Valkje’. ‘Kijk en als we die stroomrafeling nou eens pakken, dan komen we daar uit en krijgen we nog een mooie zwieper uit dat geultje daar’ en voor we het weten heeft J. de Drascombe-modus gevonden. En niet zonder resultaat, want voor we er erg in hebben voeren we onbedoeld het veld van de zes bootjes aan. Ergo, zijn er een paar achter de grijze horizon achter ons verdwenen (naar later blijkt ten gevolge van een tijstop onder de Richel).

Naar mate de koers meer richting de Oost verlegd kan worden, vaart het relaxter en kan zelf de main bij getrokken worden. En zie, zelfs het zonnetje wordt hier vrolijk van. Hoezo afzien, ontberingen en ander onheil?

Mooi op tijd voor een ankerbiertje gaat de spijker ervoor en maken we ons op voor de nacht. Hier heb ik een briljante ingeving: ‘Zal ik de tent er op zetten?’ Deze actie beslecht het pleit, opstapper J. is zowaar in z’n nopjes.


Klik voor vergroting

Een hilarische marifoonconversatie maakt de stemming alleen maar beter. De vraag of het Schuitengat nog betond is, wordt door J. positief beantwoord. ‘Maar ik zie niets op de kaart?’ is het grappige antwoord. ‘Kijken ze natuurlijk niet op de detailkaart blad 5’ zegt J. zonder blikken of blozen, je bent beroepsschipper of niet. Ook wat vragen over waterstanden ontaarden in een Babylonische spraakverwarring, we doen er het zwijgen toe.

Na een wat hobbelige nacht belooft de volgende ochtend wat VHF2 Brandaris al eerder voorspelde. Mooi weer, NO windje en fraai tochtje in het vooruitzicht. Het Posthuis Wad is de opdracht van de Admiraal.

‘Vind je het leuk om door het Fransche Gaatje te gaan?’ vraagt J. Zekers! We hebben daar samen vroeger talloze malen gelegen, ook met de Aegir en behalve een lastig hobbeltje moet het te doen zijn. En alles gaat zoals gepland. Slechts Coaster Orion besluit ook tot deze optie (de rest vaart via de Vliesloot) maar helaas komen we net te ver van elkaar droog te liggen voor sociale praat. Bij opkomend water hooykazen, wrikken en bomen we ons door het duister een vaarweg richting Posthuis Wad. We persen er het allerlaatste zuchtje wind uit maar rond 20.00 uur, op slechts 0,4 nm van de Dodemansbol is het echt helemaal op. Spijker er voor, tent erop, Korenwijn uit de voorraadschuur. Volkomen blakte, maan, stilte: Het is een groot genoegen.

Later horen en zien we vijf toplichtjes boven ons langs scharrelen, zij wel.


TWW Selfie. Klik voor vergroting

En dat geldt ook voor de volgende ochtend. Vijf schepen besluiten te overtijen, wij gaan ankerop voor een heel fraai tochtje richting Kornwerd.

Nog één droogvalbeurtje op het wantij van het Zuidoostrak scheidt ons van het zoete IJsselmeer. Aanvankelijk om daar te overnachten maar een kort maar krachtig ‘vette bek?’ doet ons besluiten die te gaan halen in Makkum. Mastje neer voor brug, in ons eentje in/door de sluis doet ons tegen 19.30 uur ZILT vastknopen aan de kade in Makkum, waar we vervolgens een kudde zwarte pieten tegen het lijf lopen. Welkom back to reality.

Die vette bek smaakt prima, evenals de laatste restjes spiritualia, wederom achter het eigen ankertje onder ons tentje. ‘Eigenlijk wel een gaaf bootje’ hoor ik plots naast me ‘maar… (ik zal u de volgende litanie van ‘verbeteringen’ besparen die opstapper J. voor ons in petto heeft). Maar varen kan hij, en vriend zijn ook!

ZILT staat binnen no time op haar trailer en verdwijnt aldus in de winterstalling. We kijken alweer uit naar 2014, het twintigste TWW, tot dan!

Gert Schouten
Coaster ZILT