Verslag van het TWW 2012 door Sytse Terpstra


2012 TWW route. Klik voor vergroting

Een week voor gepland vertrek belt Vincent van Coaster Pepe af. Loyaler aan zijn baas dan aan zijn boot. Ik heb begrip maar vind het jammer dat mijn goede vriend niet gaat. Ik laat mij echter door niets weerhouden en tref maatregelen om Longboat Brave in stelling te brengen. De meneer van de winterstalling plukt Brave tussen rijen vol caravans vandaan en ik investeer in een echt zeilpak. Niet gevoerd, maar met thermo ondergoed en een skipak wordt er weinig aan het toeval over gelaten. Ook werk ik de uitrustingschecklist af en regel proviand. Vroeg in de middag van de 7e november arriveer ik in Lauwersoog, en maak een tussenstop bij de C.I.V. voor goed gevoerde laarzen - mij kan niks meer gebeuren.

Op z‘n elfendertigst wordt de boot te water gelaten, verbazingwekkend hoe inefficiënt dit soort acties kunnen verlopen als er nog zes kring genoten zijn die de focus laten vervagen. Uiteindelijk liggen aan het eind van de dag twee Drifter 22‘s, vier Coasters en een Longboat op stootgaren. Het is inmiddels donker, de stevige wind nodigt niet echt tot uit tot varen, de gedachte aan een gebakken visje des te meer en zo belanden een aantal kerels bij Sterkenburg. Een goed begin! De nacht breng ik samen met Drifter 22 Dulcibella voor anker door onder een oppertje. Even een goede oefening tent opzetten in het donker. Enige buien met veel wind en regen vormen de test waar ik op hoop, de tent blijft staan en de lekkage beperkte zich tot een regelmatige frisse spetter in m‘n gezicht.

De ochtend begint met uitslapen en koffie. Elf uur door de sluis is een ongekende luxe voor een vader van jonge kinderen en ik geniet met volle teugen van de rust en het niets hoeven. De wind, WZW 5-6 dicteert ons reisdoel: ONO. Met stroom en wind mee gaat het als een speer onder een kleine fok richting het wantij van het Hornhuizerwad. Er staat nog weinig water op de droogte, de vloot gaat ten anker. Dat is toch een frisse bedoening, maar Dulcibella wenkt! Ik lig bovenstrooms en bovenwinds, ga ankerop en drijf zo naar haar toe, tijdig het anker er weer in en bijna langszij. De soep smaakt goed in de luwte van de buiskap met goed gezelschap.

Het reisdoel wordt concreter, recht voor ons liggen de Zuiderduintjes onder Rottumeroog. Een prachtige middagtocht volgt, alles ruime wind, van ontberingen geen sprake! Tegen hoog water gaat het anker overboord. Brave stuitert als een jonge hond achter het anker, onrustig maar niet onaangenaam. Het bootje heeft zich voorbeeldig gehouden. Bij het laatste daglicht gaat de tent er weer op. Dan maak ik de kuip zo goed mogelijk droog met een zeemleren lappie, trek een hoop kleren uit en installeer mij achter in de kuip met de voorraden bij de hand. De brander gaat aan met de bloempot erop. Zo stook ik de kuip verder droog en waarna de boerenkool met rookworst op het vuur. Erg goed, met jenever en een yoghurtje toe en veel koffie.

Tijstop a/b Longboat Brave. Klik voor vergroting

Brave heeft een mooi stormvast tentje, maar daardoor wel laag. Rechtop zitten gaat net, maar veel bewegingsruimte is er niet. Een goede reden om meteen de slaapzak uit te rollen, en zo lig ik rond acht uur reeds op zak, geen straf voor deze jonge vader. Muziekje aan, een beetje bellen en sms-en op de momenten dat er even bereik is. De wind blijft stevig door staan maar de golven zijn inmiddels weg. Nog even en we liggen droog, wat zal ik lekker slapen!

Niet veel later hoor ik voetstappen in de nacht, de admiraal komt langs maar laat zich niet verleiden tot een borrel en volstaat met het bericht dat we morgen te 0700 ankerop gaan! Een vooruitzicht waar ik niet aan wil denken.

De wekker gaat trouw te 0600, net als thuis. Het is nog pikdonker, koud en de tent nat. Dit is een moeilijk momentje. Uit de zak, meteen skipak aan, twee paar sokken, laarzen en zeilbroek. Dan slaapzak, matje en kussen opruimen. Ik dwing me een krentenbol te eten en wat te drinken, maar dat gaat niet van harte. Met de koplamp op m‘n hoofd gaat de dektent eraf en verwijder ik het tweede rif, zoals het er uit ziet hebben we dat vandaag niet nodig. Om mij heen ontstaan steeds meer lichtjes en beweging en zowaar gaat iedereen inderdaad op tijd ankerop. Het doel van vandaag is het Willemsduin aan de oostkant van Schiermonnikoog. Coaster Slow gaat binnendoor, de verstandige route maar ook de intensiefste met ongetwijfeld veel sturen op de riem. De rest van de vloot kiest voor de route buitenom, door de Reepriel tussen Rottumeroog en Rottumerplaat en terug naar binnen door de Eilanderbalg tussen Schiermonnikoog en het Simonszand. Twee onbetonde zeegaten, spannend! De ZW wind kracht vier drijft ons op de felle eb naar buiten. Naast ons her en der witte brekers, je moet hier nu even niet buiten de geul komen.

Maar voor ons ziet het er op een gegeven moment onheilspellend uit. Mij bekruipt plots het gevoel alsof ik naar de tandarts ga: altijd erg, wellicht valt het mee. Stroom en wind blokkeren de weg terug maar Dulcibella en Drifter 22 Salvator vlak in de buurt geven moed. We moeten de ondiepe drempel over, daarna lijkt alles beter te worden. Brave pakt de golven keurig op de kop, licht als een eierschaal steigert ze behoorlijk maar er komt vrijwel geen water binnen. Na een paar doffe dreunen zijn we door de rollers en keert de rust enigszins terug hoewel de zee na de wind van de afgelopen dagen nog erg rommelig is. We hebben mooi uitzicht op Coasters Zandloper en Zilt als zij achter mij de volle laag krijgen!

Dulcibella. Klik voor vergroting

Ik leg Brave hoog aan de wind koersje 280‘ en zeil ongeconcentreerd. Gedachten dwalen alle kanten op, dit is totale ontspanning. Ondertussen raak ik steeds verder achterop maar dat doet me lekker niks. Totdat ik constateer dat het allemaal wel erg langzaam gaat, verdrijf de luiheid en schud het tweede rif er uit. Brave krijgt weer wat gang en in een paar slagen bereiken we de N wrakboei Regulus, mijn referentie voor de aanloop van de Eilanderbalg. Het tandarts gevoel speelt weer op, wat erger dan vanmorgen, het valt niet altijd mee bedenk ik mij, ook al zie ik in de verte mastjes rustig voor anker liggen. Voor mij echter alleen wit water.... Uit voorzorg trek ik het zwaard op, uitstekende delen kan ik nu niet gebruiken. Ook laat ik de druil killen, een loevende bijdrage wordt nu ook niet op prijs gesteld. Zo vaar ik de wilde zee in, koersje ZO, tot bijna op het strand om daarna oost te sturen achter de ergste brekers langs. Wat een spektakel en wat doet Brave het goed! Er is geen angst, wel focus, en iedere keer is het weer kicken als we van een golf af surfen, de schuimkop steeds buiten houdend. In rustiger water tref ik de vloot voor anker, er wordt al gewenkt en voordat ik er erg in heb zit ik aan de verse koffie - het kan verkeren!

We wachten de laatste eb af, goede timing want het is lunchtijd en we hebben geen haast. Als er weer een stroompje mee loopt gaan we ankerop en kruisen verder, drooggevallen platen aan beide zijden en zeehonden in overvloed. Een prachtig tochtje dat letterlijk dood loopt op het Schildersron. We ankeren weer, ik ga even liggen op de kuipvloer en val zowaar in slaap. Als ik wakker wordt heeft Coaster Orion zich bij de vloot gevoegd en ook Coaster Slow nadert, een goede prestatie over het wad. We zijn weer compleet en met z‘n allen zoeken we vlak voor donker een ankerstek onder het Willemsduin. De tent staat snel en een heerlijk lange avond volgt, deze keer met wat minder wind maar met des te meer vogelgekwetter.

Via sms wordt morgen een relaxte tocht voorgesteld, west met de ebstroom onder de kust van het eiland langs, de vloed afwachten boven het Roode Hoofd, en dan met stroom mee en ruime wind naar het Lutjewad voor de Bonte Avond.

De wekker gaat om kwart voor zeven. Heerentijd, droog en niet koud met een lekkere ZW bries. Dat was vannacht wel anders, felle buien met wind en veel regen. Het ochtendritueel wordt afgewerkt, de klamme tent zonder mededogen in het achteronder gefrommeld. Slow vertrekt reeds naar de thuishaven, iets mompelend over warme kachels. De rest van de vloot vaart hoog aan de wind net vrij van de kust, maar het wordt ondiep, op de riem gaan we verder. Zandloper doet haar naam eer aan, het zou zomaar kunnen dat op de 2013 editie van de 1812 serie de Zandlopergeul staat ingetekend. Coaster Zilt blijft gezellig dichtbij. Na een paar slagen arriveren we net voor koffietijd bij de noord ingang van het Brakzandstergat, het anker gaat op de plaat maar we moeten blijven drijven. Prachtige plek, rustig, maar toch met veel water om ons heen. Dulcibella trekt weer, ankeren op de meter en later komen ook Orion en Zandloper het vlot vergroten. Wat een leven. En weer zit Michel in de captains chair in de kajuit, bij het gasstel met alles binnen handbereik. Volgens mij resideert hij daar altijd als hij niet aan het roer zit, wat een gastheer.

Coaster Orion onder schipper Thomas Ietwaart nabij het Rode Hooft. Klik voor vergroting

Salvator heeft de plaat te enthousiast opgezocht en ligt bij de kentering vrijwel droog. Pech, met enig schuldgevoel laten we ze achter. Eigenbelang bepaalt de afvaart en we kruisen om het Roode Hoofd om daarna iets af te vallen en over diep water met stroom mee de Zoutkamperlaag op te zeilen. Brave stuurt zichzelf. Niet zoals ik het zou doen, maar het kenmerk van delegeren is dat het altijd anders gaat dan dat je verwacht en het uiteindelijk toch goed komt. Een goed leider geeft dat vertrouwen. Mijn leiderschapskwaliteiten zijn te beperkt en controleer dus met regelmaat toch de koers. Uiteindelijk gaat alles natuurlijk goed. Totdat de veerboot wel erg gretig naar mijn spiegel lonkt en ik de koers naar het noorden verleg. In de heerlijke beschutting van de Groninger zeedijk vervolgen we onze weg door het Vierhuizergat het Lutjewad op en ankeren in diep water om vannacht drijvend te blijven. Precisie ankeren naast een kajuitboot heb ik de afgelopen dagen goed onder de knie gekregen en zo lig ik binnen de kortste keren weer langszij een buiskap.

Met vereende krachten, overleg, tientallen meters touwwerk en een hoop ellebogenstoom worden ook de andere boten naar het vlot gesleurd en blijken we ruim op tijd voor de borrel. Maar eerst de tent nog even opzetten, het miezert en alles is al weer goed nat. Met de zeem maak ik het redelijk droog en hoop dat de ventilatie de komende uren de rest doet. De grabbag wordt gevuld met nibbels en drank, dan snel bij de buren op bezoek. Ook Peter heeft versnaperingen bij zich en opeens is er een grote diversiteit aan happen en dranken. Het partyschip is echter nog niet open. Dus indrinken zoals de jeugd dat noemt, maar wel op gepaste wijze. De dop van de fles dient als gemeenschappelijk glaasje, echt dronken zijn we niet geworden. Wel zijn we in de stemming als op Salvator de partytent staat en de partyplugs zijn aangebracht. De kuipvloer ligt vol eten, bier, wijn en andere dranken, het wordt een erg gezellige boel op het aardedonkere wad. Helaas breken we het feest op voor de kentering en gaan de boten uit elkaar om bij het zwaaien niet al te veel in de knoop te komen. Zo lig ik om 2000 weer alleen achter het anker en begin maar eens de bloempot flink op te stoken. Nu start mijn eigen bonte avond met noodlesoup en koffie. 's Nachts word ik een paar keer wakker van felle buien met veel wind maar de tent houdt zich weer prima en verder kan er niks gebeuren.

Vette hap a/b Longboat Brave. Klik voor vergroting

‘s Ochtends schijnt er merkwaardig licht naar binnen. Het is de zon! Een prachtige dag ligt voor ons en ontneemt mij iedere haast die ik me had voorgenomen om terug naar mijn gezin te gaan. Hier moet ik van profiteren! Ik rol de tent een stukje naar voren en zet uitgebreid koffie. Om mij heen allemaal volop genietende ontspannen zeilgenoten. Er wordt heel wat aan geteut.

Uiteindelijk vertrekt Orion, de andere schapen volgen rap. Alleen Dulcibella blijft achter, zij gaan de dag rekken tot het uiterste. In een paar slagen met ebstroom mee in een heerlijk zonnetje wordt dit een tocht om nooit te vergeten, ik trek zelfs mijn zeiljack uit. Veel te snel lopen we Lauwersoog binnen, de sluis staat al open en voor we er erg ik hebben liggen we voor de helling. Dan eerst alle kleren uit want het wordt veel te warm. De boten worden opgeruimd en afgespoeld, het is duidelijk dat niemand echt zin heeft om te gaan. Toch rijd ik om 1400 weg en kom net voor borreltijd thuis aan. De drukte overvalt mij. Als ik maandagmorgen voor de spiegel mijn stropdasje sta te strikken realiseer ik mij echt dat ik weer terug ben in de wereld die een paar dagen zo ver weg was, en bereken dat over 178 dagen de Smiscruise begint.

Sytse Terpstra
Longboat Brave