De Opstapper door Gert Schouten



TWW 2011. Klik voor vergroting Een netelige kwestie, het vinden van een opstapper, in dit geval voor het Traditioneel Wadden Weekend 2011. Want welke onmogelijke eisen stellen wij aan een dergelijk menspersoon. Zeilmens, niet-piepen-mens, prettig mee te vertoeven mens, geen koukleum mens, improvisatie mens, natuurmens, slangenmens, niet bang mens. Ik ben in het gelukkige bezit van een groot sociaal netwerk van leuke, gezellige mensen die elkaar vaak en graag ontmoeten, zeer verschillend van pluimage zijn, zeer divers in do's and don'ts maar toch moest ik goed speuren naar een dergelijke opstap-mens. One shot only want als de mare de ronde doet dat ik te naarstig op zoek ben zou de geloofwaardigheid van al mij stoere Drascombe verhalen in één klap teniet gedaan worden. Was het varen met een Drascombe, zelfs in bijna winter echt wel zo leuk als ik iedereen tot vervelens toe wilde doen geloven?

De vraag dus maar net zo nonchalant gesteld als de TWW annonce op de Drassite.

'Hi JE,
Woest voorstel: TWW Het Traditionele Winter Weekend van de Drascombe Kring (zie www.drascombe.nl agenda). Korte dagen, nat, desolaat, verlaten, storm, regen, grijze luchten, primitief, smalle bedjes, simpel eten, kortom, daar wil je niet wezen maar een avontuur pur sang. Alleen bij windkracht 7 of meer of ijsgang ga ik het wad niet op, anders zijn er geen restricties. Het TWW wordt dit jaar gevaren vanaf 9 tot en met 13 november, startpunt is Afsluitdijk/Breezanddijk, thuiskomst idem. Meestal gaan er zo‘n vijf tot zes bootjes mee. Er wordt in principe nergens aangelegd maar we zijn eigen baas. Ik heb er wel oren naar.
En you??
Groet, G.'

Gelukkig kwam per kerende mail het volgende antwoord:

'Wat kan jij dat mooi vertellen; verheug me er nu al op... ben er dus helemaal voor. Heb weekend in mijn agenda geblocked. Moet alleen de 'baas' nog ff vragen. Je hoort. JE'

En we gingen. En het was mistig. En koud. En desolaat. En het waaide soms hard. Maar oh oh wat was het prachtig. Uitgebreide verslagen heeft u inmiddels kunnen lezen in de (Electro)BaD en mijn opstapper heeft u deelgenoot gemaakt van zijn enthousiasme door een fraaie fotorapportage. Maar was hij daarmee ook de gedroomde opstapper?

De start was niet erg hoopvol. Hij kwam aanlopen terwijl er een model hutkoffer op wieltjes werd voortgetrokken die op een beetje oceaan cruise niet zou misstaan maar voor mijn Coaster was dat toch een ander verhaal. Gelukkig was hij de inschikkelijkheid zelve en kon er na enig aandringen een stapel handdoeken, washandjes, truien en ander reservespul thuisblijven. De rest verdween in mijn plunjezak, de hutkoffer kon onverrichte zaken huiswaarts keren.

Die inschikkelijkheid kon niet gezegd worden van zijn capriolen in de cuddy. Schoenmaat 44 zat met enige regelmaat klem tussen zwaardkast en bunk, m'n fragiele sprayhood moest het regelmatig onder z'n volle gewicht ontgelden en het te kooi kruipen blonk niet echt uit in soepelheid en gratie. Maar allengs vonden de lange ledematen steeds meer z'n plek en werd de kop minder vaak gestoten. Er klonk geen woord van beklag en het werd me steeds duidelijker dat mijn nieuwbakken scheepsmaat zich te pletter genoot.

De kakmoesproef echter werd tijdens de laatste avond afgelegd toen we vredig schommelend, naast Coaster Pepe, in het Amsteldiep lagen na een lange dag varen inclusief een tochtje Texel-buitenom. Volle maan, nauwelijks wind, slechts 'verstoord' door een enkele zeehond die schijnbaar doelloos maar nieuwsgierig onze aanwezigheid gadesloeg, speelde het volgende zich af op het achterdekje van mijn Coaster ZILT. Zittend op de harde, ongemakkelijk rand van de puts, broek op de enkels, zich vasthoudend aan het druilmastje hoorde ik mijn opstapper, meer tegen zichzelf dan de omgeving mompelen: 'Ik heb nog nooit zitten poepen met zo'n mooi uitzicht!' Da's geen gewone opstapper, da's een Drascombe opstapper, een soort waar we erg zuinig op moeten zijn.

Gert Schouten
Coaster ZILT