Harms Geultje verkend door Paul den Toom


We genieten van één van die zonnige zomeravonden op het haven terras te Schiermonnikoog van het droogvallende wad en mijmeren hoe lang na HW we dat geultje naar buiten eigenlijk nog zouden kunnen bevaren.

Het is twee uur voor LW - elke minuut telt opeens - dus met gezwinde spoed vertrokken aan boord van Coaster Gulliver. We oogsten veel bekijks getuige het aantal mensen dat zich verzamelt op het havenhoofd, weten zij wellicht meer? De afvaart verloopt met ruime wind echter wonderbaarlijk goed en zo zeilen we via het alternatieve (nu geel beboeide) Harms Geultje richting Groote Siege. Even lopen we vast en verwachten dat het avontuur hier voortijdig in het slik eindigt. Als we opschieten kunnen we nog terugkeren of overboord stappen en trachten de boot verder te duwen, dit lukt. Nu weten we ook zeker dat de gele tonnen aan stuurboord horen!

Aangekomen in de veerbootgeul feliciteren we elkaar met het behaalde resultaat. Maar hoe nu terug? De Groote Siege volgen en dan weer retour via de Reegeul? Zo gezegd zo gedaan met een zalig avondtochtje als beloning. Aangekomen bij de Siegewal wordt de scheidingston verkeerd ge´nterpreteerd en lopen we hopeloos vast. Duwen, trekken, tillen, geen enkel resultaat dus afwachten geblazen. Nauwlettend hou ik een steeds groter wordend hoopje zand in de gaten, nog steeds vallend water. Na een half uur verkleint de bult totdat hij uiteindelijk kopje onder gaat, je geduld wordt op de proef gesteld als je op komend water wacht.

Het is inmiddels ruim na middernacht en onze herhaalde pogingen de boot vlot te krijgen leiden tot niets. Geduld is nog steeds het enige dat ons rest. Uiteindelijk raken we natuurlijk vlot en vangen wadend en Hooykazend de terugtocht aan, zo voelen we eenvoudig het diepste deel van de geul. Maar de juiste weg terug vinden blijkt - ook in een warme zomernacht - een hele opgave. De tonnen liggen nog plat dus je ziet ze pas als je er vlak bij bent. Dit bevestigt wel dat we op de goede weg zijn. Regelmatig splitst de geul zich en staan we vertwijfeld welke kant op te waden. Lopend op onderzoek uit en de kaart raadplegend wordt dan de beslissing genomen. Even worden opstapper Frans en ik beschuldigd van muiterij omdat we, vermoeid van het Hooykazen een moment van rust inlassen en de instructies van de schipper - met nog steeds schone voeten - negeren. Uiteindelijk vinden we meer water en stappen aan boord op zoek naar de juiste prikken. Plotseling zijn ze uit zicht en lopen we weer vast. Eigenlijk hebben we nog geen idee waar we zijn maar voor ons gevoel niet meer ver van de haven ingang. We peilen de lichten, maar hoe er te komen? Verschillende opties passeren de revu maar de kaart wijst ons dat de geul een bocht maakt naar bakboord waar wij recht uit staken. Dus omkeren en terug de geul weer op pakken is het plan. Weer lopen we vast, wat nu? Waarschijnlijk zijn we inmiddels onbewust de geul over gestoken, weer terug tot we de verlossende prik in het vizier krijgen.

Het venijn zit hem nog even in de staart want speurend naar de prikken doemt er plots een aak voor ons op die aan de buitenkade, naast het havenhoofd ligt. Sterk loevend ontwijken we de donkere muur en zeilen veilig de haven in. Te 0200 knopen we vast, nagenietend van dit zwoele avontuur schenkt de schipper ons een oorlam in een haven vol rustende bemanningen.

Paul den Toom
Coaster Seahorse
Klik voor vergroting
Klik voor vergroting
Klik voor vergroting
Klik voor vergroting
Klik voor vergroting