I get a kick out of a Gig - Lucien Dusée



. Klik voor vergroting Het is 7 november 2010 en gelukkig blijkt er toch tijd en gelegenheid de Beurs Klassieke Schepen in Enkhuizen te bezoeken. De oudste zoon, mijn Maritieme Maatje gaat natuurlijk mee.

Op de Gependam aangekomen ontvouwt zich voor onze ogen het vertrouwde beeld van masten, vlaggen en wimpels tegen een strak heldere lucht, de regen is gelukkig eerder voorbij getrokken. In de beurstent gaan we bijna routinematig te werk. Het vertrouwde spul ligt er weer allemaal: ruiken, voelen en kijken. Vooral alles bekijken is een lust voor het oog. De niet van nieuw te onderscheiden Drascombe Longboat Zeepaard ligt als een pronkjuweel op een prominente plaats te glimmen. We hebben het allemaal al wel eens gezien, toch blijft het boeien, die spanning naar iets nieuws.

We verlaten de beurstent en struinen de kade af. Mooie schepen, grote schepen, schepen waarvan men zich af kan vragen wat ze op deze beurs doen. Heel af en toe bekruipt ons een licht plaatsvervangend Hiswa-gevoel. Dan raken we op de steiger, er komen drie vertrouwde bruine zeilen aan. De Gig The City of London braakt een lading dagjesmensen uit. De stoere Gig is het helemaal zat, ze keerde net terug van de Traditionele Winter Waddentocht en lijkt zichtbaar gekrenkt door de degradatie tot rondvaartboot. Wij staan wat meewarig te kijken hoe ze wordt aangemeerd en het volk zich naar de vreetkraampjes haast. We horen de schipper luid verkondigen dat ook hij nu wel eens wat wil gaan eten, ook hij heeft het kennelijk even gehad. Dan ziet hij ons daar ietwat verloren op de kade staan. Met een uitnodigende glimlach vraagt hij of wij soms ook een tochtje willen meevaren. We sputteren beleefdheidshalve nog wat tegen, hij wil immers gaan eten. De schipper heeft echter weinig overtuigingskracht nodig om ons aan boord te krijgen.

Vol enthousiasme deinst de Gig van de kade weg. De schipper maakt zich aan ons bekend en wederkerig wij dus ook. Hij heeft er zin in en wij ook en het verrassende is, de Gig ook. Indien en zodra de toch nog stevige wind in het ra-zeil valt (nooit emmertuig zeggen!), gaat ze er in gezwinde spoed vandoor. De fok gaat er bij, de helmstok wordt ons in de handen geduwd en beurtelings bedienen we de schoten. The City of London zeilt mooi aan de wind de haven uit. We zijn verbaasd te zien en te voelen hoe hoog de Gig vaart. De schipper ziet ons enthousiasme en doet er nog een schepje boven op; hij is zelf eigenaar van een Cruiser Longboat maar vaart ook regelmatig op platbodems en andere schepen. In zijn beleving kent hij geen schip van deze klasse dat zo hoog bij de wind komt.

Om de beurt aan het roer staand laveren we de haven door. De Gig gaat rustig op één oor liggen en geeft het vertrouwde gevoel van een platbodem, vooral ook het staand aan de helm sturen geeft een admiraliteits ervaring. Mijn zoon en ik krijgen terstond het zelfde gevoel dat zich slechts laat omschrijven als de ervaring die je krijgt als je een bloedmooie vrouw ontmoet: Oh wat is ze mooi en ze is nog leuk ook, je wordt er bijkans overspelig van! Beiden bekruipt ons de vraag waarom de Gig zo lang bij ons is weg gehouden, waarom weten we niet méér van de Gig?

Het antwoord vinden we later zelf na enige recherche. De Gig wordt sinds 1984 aanvankelijk alleen gebouwd voor de Britse Royal Navy als oefensloep ter vervanging van de Montague Whaler. Er zijn slechts enkele Gigs gebouwd voor burger consumenten. Buiten The City of London ben ik slechts drie Gigs op het spoor gekomen, dat is de Gig Achnamara II, de Gig Beeswing en de Gig Otter van Stephen en Debbie Francis (2007). Deze laatste Gig is gebouwd bij East/West Custom Boats in Maine, USA, in marine plywood en en heeft een raised fore deck - een visserman uitvoering.

Waarom is zo‘n fantastisch schip (nog) zo onbekend? Ligt hier niet een prachtige taak voor eigenaar A.G.O. Maartens of zijn broer? Vanzelfsprekend hebben we de Gig filmpjes bewonderd die zij onder meer maakten tijdens het laatste TWW. We zeilen met z‘n drieën een lekker eind voor Enkhuizen langs. Zou het door haar lengte komen, ze snijdt door de golven en moeiteloos gaat ze overstag, zonder aarzelingen zoals ik die wel heb meegemaakt. Haar koersvastheid en het hoogte pakken is opmerkelijk, het is een belevenis om eens in een andere Drascombe te varen.

De liefde voor de Dras is mij door wijlen Smis met de whiskyfles ingeborreld. Pride of the Fleet was mijn grote voorbeeld. Ik schafte een Lugger aan, een heerlijk scheepje waarmee ik voornamelijk veel alleen met groot plezier heb gevaren. Voor het echte Smis-gevoel heb ik toch de overstap gewaagd naar de Cruiser Longboat (Jan en André nog wel bedankt!). Zowel mijn zoon als ik ervaren de wat grotere lengte van de Cruiser als een merkbaar beter zeilgedrag. De Gig slaat wat dit betreft echter alles! De koersvastheid en het golfje pakken (met name die op het IJselmeer) verloopt soepel. Er staat een pittig windje en de schipper heeft ten bate van het rondvaren met opstappers als voorzorg een rifje gestoken. Op het wijdere water voor Enkhuizen is dat net genoeg om de rust in het schip te voelen. Het loopt allemaal zo easy! Helaas is er ook een weg terug. Moeiteloos wordt de Gig met de neus in de wind weer aan de drijvende kade afgemeerd.

In een buitengewoon eufore stemming verlaten wij de Gig The City of London, haar dagschipper en het beursterrein richting huis. Dit zeiltochtje in de Gig is de apotheose van onze beursdag en we hebben er nog lang over nagepraat. De schipper had nog zo gezegd: Zijn eigen Dras verkoopt hij nooit maar hij neemt er wel een Gig bij! Wij denken er nu net zo over.

Wij willen tot slot nog een aanbeveling doen. Het zou bij gelegenheid van de NKDE Voorjaarsbijeenkomst leuk kunnen zijn om een lezing over de Gig aan te horen en overigens is het erg leuk en leerzaam om eens in elkaars schip te varen; ik geef het maar voor wat het waard is.

16 november 2010
Lucien Dusée
Cruiser Longboat Vrouwe Uiltje

naschrift redactie: In Nederland varen onder private vlag ook nog de Gigs Isle of Dogs - Rotterdam, Pittarak - Hilversum en de tot Cruiser Gig verbouwde Gig - Oosternijkerk.